John Verbruggen Fotografie

Ik lever mijn klanten mijn foto’s meestal op twee groottes aan: 1 die geschikt is voor drukwerk en 1 die geschikt is voor op het web. Het kan natuurlijk gebeuren dat je de grootte van een foto aan moet passen. Hoe doe je dat met Photoshop? Daar gaat dit korte artikel over.

De fotobestanden die ik aan mijn klanten lever voor drukwerk zijn 300 dpi en voor het web 72 dpi. Dit zijn de algemeen geaccepteerde standaarden voor resolutie van foto’s voor deze toepassingen.

Enkele vuistregels voor het verkleinen van foto’s:

1. Start met het grootst mogelijke bestand dat je hebt en ga van daaruit verkleinen.
2. Als je foto’s verkleint kies in de Image size-dialoog onder aan bij Resample image voor Bicubic sharper. De keuze voor deze methode vermindert het scherpteverlies bij het verkleinen van je foto.

Het verkleinen van een foto:

1. Open de foto
2. Open de Image size-dialoog (Menu Image => Image size of Alt+Ctrl+I)
3. Zorg dat het vinkje naast Constraint Proportions aan staat.
4. Kies nu 72 dpi als je een 300 dpi bestand wil verkleinen voor het web
5. Kies nu in het bovenste gedeelte van de dialoog voor de langste zijde het gewenste aantal pixels, bijvoorbeeld 800. Photoshop rekent de andere waardes zelf uit.
6. Klik op OK en je foto is verkleint
7. Let op! Vergeet niet dit bestand onder een andere naam op te slaan zodat je het orginele bestand met de originele grootte behoudt!!! Dus Ctrl+Shift+S en kies een andere bestandsnaam en liefst ook een andere map.
8. Check altijd kritisch of je foto nog scherp is. En pas indien nodig nog wat verscherping toe. Als je bovenstaande methode gebruikt is het meestal niet nodig.

Als je met vaste maten werkt op je website is het handig om deze aan mij (of de andere fotografen waarvan je gebruik maakt) door te geven. Het aanpassen van de grootte van foto’s naar deze maat is voor fotografen een routinekwestie. Zij hebben daar de juiste tools en kunnen dit met enkele drukken op de knop voor je regelen. Dit zal meestal ook minder scherpteverlies geven. Moet je toch zelf meerdere foto’s tegelijk verkleinen? Lees mijn volgende blog!

Voor al die andere gevallen waarbij je slechts 1 of enkele foto’s aan moet passen, weet je nu hoe het moet. Vragen? Stel ze gerust hieronder (klik op comments). Ik hoor graag hoe ik je nog verder zou kunnen helpen.

Begin vorige maand werd ik door het vastgoed magazine PropertyNL gevraagd foto’s te maken van het Conservatorium Hotel in Amsterdam. Het ging om foto’s bij een artikel over de herontwikkeling van dit gebouw van conservatorium (en daarvoor Rijkspostspaarbank) naar een 5 sterren hotel. Het Conservatorium Hotel wil een nieuwe standaard in Nederland gaan neerzetten. De ligging, op amper 100 meter van het Museumplein, is natuurlijk uitstekend.

Het Conservatorium Hotel aan de Van Baerlestraat in Amsterdam

Prachtig natuurlijk zo’n opdracht! Maar toen ik op 5 december in de Van Baerlestraat aankwam was het wel even schrikken. Aan weerszijden van het pand waren er nog steigers en bouwketen geplaatst. Aan de voorkant was nog een raam dicht geplankt. En eenmaal binnen werd de schrik nog groter. Ik werd samen met de schrijver van het artikel (Erik de Boer) rond geleid door de directeur van de vastgoedontwikkelaar en de directeur van dit prestigieuze project. Overal was alles wat klaar was, afgedekt tegen het stof. En wat niet klaar was, daar waren een leger aan Italiaanse interieurbouwers bezig om het hotel klaar te krijgen. Enkele weken later zou het hotel namelijk gedeeltelijk opengaan.

De gang met de kamers in het Conservatorium Hotel

Het was dus echt een uitdaging om hier goede en niet al te rommelige foto’s te maken! Normaal zou je zeggen wacht even een paar weken, maar een magazine heeft nu eenmaal een vast stramien van verschijnen. Dan is het dus zoeken naar de plekken waar je de bouwactiviteiten en wat daar mee samenhangt, zo veel mogelijk buiten beeld kunt houden. Inmiddels heb ik hiermee al de nodige ervaring op gedaan. Al fotografeert iedere architectuurfotograaf natuurlijk liever een project dat klaar is en er optimaal uit ziet. Daar ben ik geen uitzondering op!

Een badkamer in een van de kamers van het Conservatorium Hotel

Het Atrium met het licht geconstrueerde dak en de aangebouwde ruimtes voor evenementen

Zelfs aan het design van de brandhaspel is de nodige aandacht besteedt!

Het hotel is ook te vinden op Facebook als The Conservatorium Hotel. Leuk om te zien hoe het nu geworden is! En verder op de website van het conservatorium hotel. Hier staan nu alleen artist impressions op, maar ik neem aan dat deze op termijn vervangen worden door echte foto’s. De tearsheets van het artikel zijn te vinden op mijn Facebook Fanpage John Verbruggen Fotografie. Vergeet niet deze pagina te liken!

Deze blogpost het tweede deel 6 foto’s van mijn memorabele 11 van 2011. Ik heb 11 foto’s van dit jaar op een rijtje gezet en de verhalen achter deze foto’s wil ik hier met jullie delen. Het zijn niet perse mijn allerbeste foto’s van het afgelopen jaar, maar wel 11 foto’s waar voor mij een verhaal aan vast zit. Met dit verhaal hoop ik iets van mijn gevoel voor deze foto’s met jullie te delen.

In 2008 ben ik gestart als fotograaf van landschap en architectuur. Dit jaar is daar nadrukkelijk infrastructuur als onderwerp bij gekomen. Voor ingenieursbureau Movares mocht ik diverse opdrachten verrichten, waaronder dit project: de nieuwe verbindingsweg N284 bij Hapert. Het fotograferen van een nieuwe weg: hoe zet je dat in beeld? De opdracht was om het gebruik van de weg in beeld te brengen. Bij het project hoorde een aantal kruisingen, fietstunnels, de verlichting, de verkeersregelinstallaties en deze nieuwe aansluiting op de snelweg A67. Ik was de dag ervoor ’s middags begonnen met het fotograferen van het project en deze morgen was ik om 5.15 uur weer op dit viaduct om deze foto te maken. Ondanks dit vroege tijdstip, was er geen gebrek aan verkeer op zowel de snelweg als op de nieuwe provinciale weg.

Met Bam Utiliteitsbouw regio Rotterdam, als nieuwe klant in 2011 was ik erg blij. Na het nieuwe stadsdeelkantoor in Den Haag in het voorjaar, mocht ik in september de nieuwe Zorgboulevard in Rotterdam fotograferen. Dit betekende dat ik naast deze parkeergarage ook de Medimall (Revalidatie, geboortehotel Aafje, Delta Psychiatrisch Centrum, etc) mocht fotograferen. Het Maasstad Ziekenhuis (wat er tussen staat) is door een andere bouwcombinatie gebouwd. Ik was ’s morgens om vijf voor zeven ter plaatste en zag een prachtig diepblauwe lucht. Samen met het licht van de parkeergarage en de spiegeling in het aangelegde water zorgde dit voor een prachtige sfeer. De rest van de dag was het ook prachtig weer en dus lukte het allemaal erg goed. Later kocht EGM architecten nog enkele foto’s van mij (terwijl zij zelf een goede fotograaf in dienst hebben). Een mooi compliment!

Oktober begon met prachtig weer. Op zondag 2 oktober was ik erg vroeg in het IJsselsteinse IJsselbos. Ik wilde graag zonnestralen in een nevelig bos fotograferen. Om de zon eerst wat verder op te laten komen liep ik naar de achterkant van het bos. Boven de weilanden hing prachtige mist. En af en toe stak de zon er voorzichtig door heen. Deze koe ving het zonlicht op en lichtte als het ware op in de mist. Gelukkig liep ze dicht langs de slootkant en had ik er nog een klein stukje spiegeling bij.

Deze foto komt uit een speciale interieuropdracht. Normaal fotografeer ik meestal projecten die door bedrijven gerealiseerd zijn. Hier ging het om een bestaand bedrijf, namelijk evenementencentrum Inn Style. Voor hun nieuwe website hadden ze sfeervolle foto’s nodig van hun interieur. Door de prachtige ligging van het pand (pal naast de Maarsseveense Plassen),  was het bij de foto’s belangrijk om de connectie tussen binnen  en buiten zichtbaar te maken. Dit leverde een forse technische uitdaging (qua contrast) op. Met dank aan de software NIK HDR Efex pro lukte het allemaal.

De herfstkleuren kwamen de aflopen herfst langzaam op gang. Half oktober wandelde ik op een mooie zaterdagmorgen van Baarn naar Lage Vuursche. In de buurt van Paleis Soestdijk liep ik langs een drukke verkeersweg, toen ik prachtige zonnestralen door het bos zag schijnen. Een prachtig verschijnsel dat zich vaak op mooie nevelige ochtenden in de herfst voordoet. Hoewel het verschijnsel zelf niet heel moeilijk te fotograferen is, is het wel lastig om het met een goede compositie in beeld te zetten. Immers in een bos staat of ligt er altijd wel iets, wat je er liever niet bij hebt als fotograaf.  Prins Bernard zou deze vast hebben weten te waarderen ;-)

Op 22 oktober had Fotoclub Ef Elf uit IJsselstein een jubileumdag georganiseerd. Deze fotoclub (waar ik al 11 jaar lid van ben), bestond dit jaar 35 jaar. De leden konden kiezen uit 2 workshops, ik koos voor straatfotografie in Utrecht. We hadden enorm geluk met het prachtige weer op deze zonnige zaterdag. Martin van Thiel was onze workshopbegeleider deze dag. We begonnen op het plein achter het stadhuis. Ik was daar even bezig toen ik opeens deze twee dames zag lopen. Ik zag in het tegenlicht het prachtige randje licht om deze twee dames ontstaan en rende er achter aan om nog snel enkele keren af te kunnen drukken. Het oplichten van de tasjes en de mooie schaduwen maakte het plaatje kompleet.

En zo is ook 2011 weer om gevlogen. Een jaar waarin ik me weer op allerlei gebied heb kunnen ontwikkelen. Ik kijk erg uit naar 2012 waar in ik met mijn bedrijf weer grote ambities heb om nog meer klanten blij te maken en iedere dag te genieten van het mooie werk wat ik mag doen!

Mijn complete portfolio kun je bekijken op John Verbruggen Fotografie, specialist in architectuur, infrastructuur en landschap. 

Het is weer december en dus de tijd van de lijstjes. Ik heb 11 foto’s van dit jaar op een rijtje gezet en de verhalen achter deze foto’s wil ik hier met jullie delen. In dit eerste deel 5 en over 2 weken de andere 6. Het zijn niet perse mijn allerbeste foto’s van het afgelopen jaar, maar wel 11 foto’s waar voor mij een verhaal aan vast zit en die mij dierbaar zijn. Met dit verhaal hoop ik iets van mijn gevoel voor deze foto’s met jullie te delen.

Op 23 juni ging ik ’s avonds een fietstochtje maken door de Rijnenburg polder. Een gebied waar ik wel vaker kom. Het weer was redelijk, maar er kon ook nog wel een buitje komen. Ik had mijn regenbroek dus maar mee genomen. Voor het geval dat… En dat was maar goed ook want het ging ook regenen. Ik zag de bui al aan komen en dus had ik mijn regenbroek al op tijd aan getrokken. Gelukkig viel het mee en was het na 10 minuten al weer droog. Terwijl de laatste druppels nog neer daalden, stak de zon al onder de wolken door en zag ik deze spectaculaire regenboog ontstaan. Natuurlijk heb ik wel vaker een regenboog gezien, maar een dubbele en helemaal van horizon tot horizon en de mogelijkheid om hem ook op de foto te zetten? Nee, dat was voor mij de eerste keer. Ik moest wel opschieten want na een minuutje of tien was al weer over met deze magische verschijning.

Op zondag 3 juli fietste ik naar kantorenpark Papendorp bij Utrecht. De lucht was zo goed als strak blauw en ik wilde de Prins Clausbrug eens op en andere manier in beeld brengen. De rust was heerlijk, hoewel… Er struinde een groep jongeren rond die op zoek leken naar een plek om een illegaal feestje te gaan bouwen. Kennelijk vond de politie de aggregaat op een kruiwagen verdacht en die kwam al een paar keer langs rijden. Uiteindelijk dropen ze allemaal af en doken ze hun bed in, denk ik. Ik liet me niet te veel af leiden door deze jongeren en maakte deze foto. De foto is Photoshop Lightroom om gezet naar zwart-wit en in Photoshop is de lucht ‘vlekkeloos’ zwart gemaakt. Dat laatste zorgt er voor mij voor dat het grafische van deze brug benadrukt wordt.

Op 28 juli was ik in Amsterdam voor een opdracht van Movares. Voor de afdeling water was ik op zoek naar ankers, trossen en andere nautische elementen. Deze heb ik gefotografeerd in de museumhaven van Amsterdam. Toen ik het licht even wilde laten draaien liep ik een rondje door de omgeving en zag deze glazenwasser hangen aan de gevel van de Openbare Bibliotheek Amsterdam (OBA). De glazenwasser alleen hangend aan de gevel vond ik wat te plat en te voor de hand liggend. Deze loopbrug bood een mooi tegenwicht tegen de gevel van de OBA.

Op zondag 14 augustus kwam ik thuis van een weekendje bij mijn ouders in Limburg. Toen ik van de bus naar huis liep, zag ik dat de lucht helemaal uit klaarde. Naar zo’n wolkenloze zonsondergang was ik al een tijdje op zoek voor deze foto. Dit is het viaduct over de A2 bij Afslag IJsselstein. Na wat wachten pakte het precies uit zoals ik gehoopt had: Het staalblauwe lucht van het blauwe uur, de nagloeiende zon op het gebouw van Aegon en de mooie lichtstrepen van de auto’s die door de sluitertijd van 15 seconden zijn ontstaan.

Aan het begin van de zomer van 2011 heb ik een inventarisatie gemaakt, van de plekken waar ik de afgelopen jaren mijn beste landschapsfoto’s heb gemaakt. Ik wilde op het moment dat de omstandigheden goed waren, niet mijn tijd verdoen met prakkiseren over waar ik heen wil gaan. Zo werd de Lek aan de Viaanse zijde (en recreatieplas Middelwaard) deze zomer een plek waar ik gedurende de zomer 8 keer ’s morgens vroeg te vinden was. Telkens was het weer en de bijhorende kleuren anders. Op de morgen van zaterdag 3 september was het mooi nevelig. Vanaf de oude Viaanse brug werd de nevel het best zichtbaar in de foto.

Tot zover het eerste deel van mijn memorabele 11 van 2011. Over 2 weken deel 2!

Deze zin hoor ik vaak van mijn klanten. Ze willen dan eerst een keuze maken uit de foto’s die ik gemaakt heb en dat ik dan alleen de gekozen foto’s hoef te bewerken voor hen. Ze doen dit met de beste bedoelingen. Ze willen zo mij werk besparen.

Ik negeer deze zin bijna altijd. Waarom? Klanten weten niet wat ik allemaal met een foto kan doen om tot een optimaal resultaat te komen. Het is een beetje alsof een kok zijn ingrediënten aan je laat zien en dat jij dan al weet welk gerecht het lekkerst is. Zo werkt het natuurlijk niet. De manier waarop de kok deze ingrediënten bereidt maakt natuurlijk een wezenlijk verschil voor het eindresultaat.

Zo zie ik dit voor mijzelf ook. Afgezien van dat ik mijn werk erg graag doe, wil ik mijn klant simpelweg geen half werk voor zetten. Natuurlijk is dat wat meer werk, maar alleen dan kan een klant echt beoordelen welke foto hij ook echt wil hebben. Ook commercieel gezien is dit verstandiger. De klant krijgt immers een totaalbeeld van de reportage die ik gemaakt heb en dan wil de klant soms meer foto’s dan we eerst hebben af gesproken.

Hieronder laat ik een drietal “voor en na”-voorbeelden zien. De eerste foto is zoals deze uit de camera komt. Dit is een zogenaamde RAW-foto. Een dergelijke foto heeft ALTIJD bewerking nodig. Het tweede beeld is zo als ik het helemaal klaar beschouw. De hoeveelheid bewerking en het aantal stappen daartussen variëren van foto tot foto. Uiteraard heb ik hier voor voorbeelden gekozen waar het verschil heel duidelijk waarneembaar is!

Voorbeeld 1

Voor:

 Na:

Voorbeeld 2

Voor: 

Na: 

Voorbeeld 3

Voor:

Na:

Er hangt tegenwoordig rond het bewerken van foto’s een zweem van ‘verdraaien van en/of knoeien met de werkelijkheid’. Ik heb daar een vrij uitgesproken standpunt in: Ik beschouw mijzelf als een commercieel fotograaf die werkt voor klanten die een optimaal resultaat (mogen) verwachten. De klant is volgens mij niet geïnteresseerd in de werkelijkheid, maar in goede en aansprekende foto’s van zijn project. Een fotograaf die een nieuwsfoto voor de New York Times moet maken, heeft uiteraard andere normen.

Reacties zijn altijd welkom! Klik op het hartje en geef je mening!

Straatfotografie richt zich vooral op wat zich afspeelt op de straat. Als fotograaf van architectuur en infrastructuur bevind ik me natuurlijk al vaak op straat. Al is mijn focus dan toch anders. Onlangs volgde ik een workshop straatfotografie. Fotoclub Ef Elf uit IJsselstein (waar ik lid van ben) bestaat dit jaar 35 jaar. De workshop was georganiseerd in het kader van dit jubileum. Het leek me interessant om in deze workshop eens wat anders te proberen. Ook in de foto’s die ik in opdracht maak, probeer ik meer mensen te plaatsen. Al is dit dan best lastig, omdat mensen vaak wat krampachtig reageren als je met je camera op een statief staat te fotograferen.

Op zaterdag 22 oktober 2011 was het schitterend weer en konden we heerlijk fotograferen in Utrecht. De workshop werd geleidt door Martin van Thiel van de fotografieopleiding Statief in Utrecht. Telkens werden we op een andere plek even aan het fotograferen gezet. Dan moest je de beste foto kiezen. Het thema van de foto was de eerste van een serie van 5. Je ging dus vervolgens verder fotograferen met dit thema en proberen nog 4 foto’s voor je serie erbij te maken.

Op het plein achter het stadhuis zag ik deze 2 dames lopen en door het tegenlicht het randje licht om hen heen verschijnen. Ik snelde achter ze aan (ze hadden niets in de gaten) en drukte 2 keer af en maakte ook nog een horizontale foto. Mijn beste foto uit de serie Mens en stad.

Rond de middag kwamen we bij de Dom aan. Hier liepen een grote groep Taiwanezen rond. Volgens goed Aziatisch gebruik, fotografeerden ze alles wat maar te fotograferen viel. Ze wilden zelfs met ons op de foto!  Mijn doorbraak in Azië is dus wellicht aanstaande ;-)  Deze foto is van twee Taiwanese dames die elkaar fotografeerden met de Utrechtse Dom op de achtergrond. De foto vormde de basis van de serie Perspectief. Gek genoeg was dat best lastig. Zeker omdat ik mezelf voor deze dag de focus op mensen had op gelegd.

Na wat tussenopdrachten, was de laatste opdracht (in de buurt van Het Ledig Erf) om een thema te kiezen dat abstract was en los van de fotografie. Dat resulteerde voor mij in het thema Dramatiek. Met de steeds lager staande zon kon ik mede-workshopper Nienke op een dramatische manier vast leggen.

Al met al was het een leuke, maar ook heel leerzame dag. Leerzaam om voor één dag de focus eens op mensen te leggen i.p.v. stenen en beton. Ik hoop het geleerde ook in mijn ‘normale’ werk als architectuurfotograaf in te kunnen zetten. Meer straatfoto’s van deze workshop en van een recente trip naar Rotterdam kun je bekijken in Personal Series: Straatfotografie. 

Laat ik deze wat uitdagende blogpost eens beginnen met een ferm nee op deze vraag. Ja, in fotografenland hoor ik steeds maar weer dat je zelf moet gaan printen. Maar waarom dan?

Wat je het meest hoort is: controle! Meer controle over het eindresultaat. Je kunt uit een enorme berg verschillende papiersoorten kiezen en het papier kiezen dat het beste past bij jouw werk. En nadat je foto uit de printer is komen rollen kun je nog wat bijstellen en opnieuw op printen drukken. En ja het is natuurlijk een mooi gezicht om je eigen foto uit de printer te zien rollen. Ik kijk er op beurzen ook wel eens naar. Mooi hoor!

Maar toch heb ik nooit echt de drang gehad om een printer aan te schaffen. Druk ik dan nooit wat af zul je misschien denken? Jawel toch wel. Als ik gewoon een goede print nodig heb laat ik dit bij Profotonet afdrukken. Prima kwaliteit voor een redelijke prijs. En dat is ook een van de belangrijkste bezwaren die ik heb tegen zelf printen: de kosten.

Afhankelijk van je eisen (en die zijn bij fanatieke fotografen meestal nogal hoog) moet je ergens tussen de 800 en 2000 euro investeren in een goede printer. Maar dat is slechts het begin. Als die printer dan gekocht is en op het bureau staat begint het pas. Immers even een druk op de knop en je perfecte print is klaar dat werkt niet zo. Er komt behoorlijk wat kennis bij kijken. Dus gooi je er ook nog een workshop of cursus tegen aan. Een dagje Epson Academy kost 199 euro. Mooi nu nog een paar pakken papier en het feest kan beginnen! Dat er later ook nog dure cartridges aan geschaft moeten worden laat ik nog maar even buiten beschouwing.

Stel nu dat je een perfecte print uit je nieuwe printer hebt laten rollen. Wat nu? In een passe-partout en aan de muur er mee? Prima, maar er is zoveel meer mogelijk nu. Op schuim, op Di-bond aluminium, onder acrylglas, met allerlei lijsten etc. etc. Als je dit wil, moet je dit weer ergens anders laten doen.

Zo als je merkt ben ik niet erg enthousiast over zelf printen. Ik heb deze zomer het online lab White Wall in Duitsland ontdekt. White Wall biedt topkwaliteit voor een redelijke prijs. Zij gebruiken Durst Lambda en Lightjet Océ printers. Printers die wij als fotograaf niet kunnen betalen. Bovendien kun je kiezen uit diverse papiersoorten van Fuji en Kodak. Voor mij voldoende. Ik zou gek worden van het idee dat ik bij iedere foto moet kiezen uit honderden papiersoorten. En dan mijn allerbelangrijkste reden: Ben ik als fotograaf die af en toe eens een foto print, in staat de mate van excellentie te bereiken, die een toplab heeft waar iedere dag een enorme hoeveelheid prints en kunstwerken worden gemaakt? Ik heb die illusie niet…

Daarnaast bied White Wall mij een aantal belangrijke voordelen. Vijf jaar garantie op geleverde kunstwerken. Hoe doe jij dat als je een print aan een klant levert? Wat als PostNL er een knik in maakt? Hoeveel tijd en geld kost naast het printen de handeling en verzending? Ik zie veel fotografen beginnen met het verkopen van eigen prints, maar iedere keer dat iemand daadwerkelijk koopt kost dit werk. Of je legt een voorraad aan, maar dat is risicovol. Wat als je deze prints niet verkocht krijgt? Vervolgens moet je dit in een koker gaan doen, naar het postkantoor brengen, etc. Ik vind dat klinken als werk.

White Wall biedt de mogelijkheid om zelf een webwinkel in te richten. Dit geeft mij de gelegenheid om mijn werk breed aan te bieden en nadat de foto in de winkel staat, kan deze verkocht worden zonder dat het mij tijd kost. White Wall produceert het gekochte kunstwerk en verzend het degelijk naar de klant. En als er wat mis gaat, geven zij de benodigde service.

Ik heb nu White Wall als voorbeeld gebruikt, maar er zijn natuurlijk ook nog andere bedrijven die prima werk leveren. De keuze is aan jou zou ik zeggen. Tot slot wil ik nog wel een beetje nuance aanbrengen in dit verhaal. Het is best mogelijk dat het voor sommige fotografen wel interessant is om zelf te printen. Heb je een goed lopende portretstudio en je wilt mensen meteen de foto mee kunnen geven? Moet je echt iedere dag prints maken? Prima! Wat mijn punt is, dat veel fotografen achter elkaar aan rennen en zich laten verleiden door de printer en papierfabrikanten om ook zelf te gaan printen. Zonder al te goed na te denken over het waarom, de gevolgen(!) en de alternatieven.

Ik heb met dit stuk een stevige knuppel in het ‘fotografen-hoenderhok’ willen gooien. Dus ik ben benieuwd naar die waslijst aan tegenargumenten! Waarom zit ik er helemaal naast? Klik op het hartje en geef je reactie. Mijn webwinkel kun je bekijken op http://www.TuurNietNaarEenSaaieMuur.nl

Dit jaar heb ik een aantal opdrachten gedaan waarbij ik infrastructuur in beeld mocht brengen voor Movares. Bij het fotograferen van infrastructuur komen een aantal specifieke dingen kijken die ik hier graag met jullie wil delen. Ik ga in dit artikel ervan uit dat het om een opdracht voor een commercieel bedrijf gaat, die foto’s van een infrastructuurproject wil hebben en deze vervolgens gaat gebruiken voor hun marketing. Voor dit artikel ga ik er verder van uit dat het om een weg gaat.

1. Licht

Licht is belangrijk bij elke soort fotografie, dus ook bij de fotografie van infrastructuur. Ik kies zeker geen grijs weer uit. Dat geeft een project nooit goed weer. Het gaat immers om een commercieel fotowerk. Het komt in een brochure of op een website en moet een boodschap verkopen. Dit is geen kunstfotografie, waarbij ik voor grijs weer zou kunnen kiezen om sereniteit uit te drukken.

Als ook de straatverlichting in beeld moet worden gebracht kies ik het liefst voor helder weer. Dan is de kans op een mooi blauw uur met een krachtige blauwe lucht het grootst. Het blauwe uur is het eerste uur na zonsondergang of het uur voor zonsopkomst. De combinatie van een beetje daglicht en de straatverlichting is het mooist. Bij helder en koel weer is er soms ook kans op mist of nevel. Als deze niet te dik zijn (en ook weer optrekken) is dit een cadeautje voor mij als fotograaf. Immers het licht heeft nu een ‘drager’ waar het tegen aan kan schijnen. Dat maakt de werking van de aangelegde verlichting nog duidelijker. Als ik kies voor een klein diafragma, bijvoorbeeld f/16 of f/22, dan ontstaan er rond de lichtjes in de foto (van bijvoorbeeld de straatlamp) sterretjes. Dat geeft een mooi effect in de foto.

2. Veiligheid!

Dit lijkt misschien een dooddoener, maar is het beslist niet. Als ik in de buurt van een weg aan het fotograferen ben, houd ik altijd de veiligheid in acht! Ik draag rondom wegen altijd een duidelijk oranje en reflecterend hesje.

Als ik een wat extremer standpunt wil kiezen aan de rand van bijvoorbeeld water, kijk ik eerst goed om me heen en zorg dat ik stabiel sta, zit of lig.

Ook ga ik niet vlak langs de weg staan direct na een tunnel. Mensen schrikken zich wild, omdat ze het niet verwachtten. Geen enkele foto is belangrijker dan de veiligheid van mijzelf of van de weggebruiker. Of zoals ze (vrij vertaald) in de bouw zouden zeggen: Ik fotografeer veilig of ik fotografeer niet!

3. Vulling van de weg

Bij het fotograferen van een weg is het belangrijk dat op de foto deze weg goed gevuld is met verkeer. Immers ik wil het gebruik van de infrastructuur fotograferen. Dit klinkt simpel, maar kan in de praktijk toch nog wel eens een behoorlijke uitdaging zijn.

Het aanbod van verkeer (vrachtwagens, auto’s, etc.) is vrijwel nooit een constante stroom. En zeker niet op het moment dat ik fotografeer vanwege het licht. Als er een stroom verkeer aankomt, dan schiet ik een serie foto’s! Achteraf kan ik dan bepalen welke foto de beste vulling heeft en waar welke auto het lekkerst in beeld zit. Dit geeft me de mogelijkheid om kritisch te kiezen. Soms is zelfs de kleur van een auto bepalend. Lichte auto’s (bijvoorbeeld zilvergrijs) geven vaak lelijke uitgebeten plekken in de foto als er het licht verkeerd op valt. Het is dus echt nodig om zulke uitgebreide series te maken.

Als er meer weghelften op de foto komen of een kruising of een viaduct, dan kan ik meerdere foto’s samenvoegen in Photoshop om tot een optimale vulling van de wegen te komen. Als ik op straatniveau sta te fotograferen, zijn vrachtwagens in de foto meestal niet welkom. Door hun grootte nemen ze het zicht te veel weg. Op de foto zie je ook een stuk minder van de omgeving. Ze domineren teveel de foto en dat is niet wenselijk. Immers het gaat slechts om vulling van de infrastructuur die ik in beeld breng. Een uitzondering is wanneer ik in het donker met lange sluitertijden werk, dan kijk je als het ware door de vrachtwagen heen en zie je alleen lichtstrepen. In het donker zorgt de contourverlichting (die vrachtwagens meestal hebben) dan voor lichtstrepen op een andere hoogte dan de personenauto’s. Dat is een plus!

4. Beweging

Infrastructuur gaat over verbinden, mensen en goederen die zich van a naar b verplaatsen. Bij uitstek dus een onderwerp dat om dynamiek in de foto’s vraagt. Gelukkig is er volop beweging voor handen om dit in de foto’s te betrekken.

In het donker kan ik dit nog beter zichtbaar maken door het gebruik van lange sluitertijden. Een sluitertijd van 15 seconden of langer zorgt er voor dat verlichting van auto’s als een lichtstreep in de foto zichtbaar wordt. Als er nog te veel licht is, kan ik eventueel en een grijsfilter gebruiken om licht weg te nemen. Het mooiste werkt dit in het blauwe uur. Ook hier let ik weer sterk op de vulling van de weg (met voldoende lichtstrepen).

5. Creativiteit

Veel fotografen zullen het fotograferen van een weg niet direct als een van de meest opwindende onderwerpen voor hun fotografie beschouwen. Ik denk dat ze het verschrikkelijk mis hebben.

Er gebeurd verschrikkelijk veel en ook van de meest ‘saaie’ objecten zoals een stoplicht (of in jargon een verkeersregelinstallatie) zijn interessant in beeld te brengen. Daarbij refereer ik nog maar een keer aan punt 1: Licht! De Belgische fotograaf Leonard Misonne heeft het prachtig verwoord: Light glorifies everything. It transforms and enables the most common place and ordinary subjects.

Enkele voorbeelden van wat ik bedoel:

Ik ben erg benieuwd wat jullie van deze aandachtspunten vinden. Mis je iets?