John Verbruggen Fotografie

Het is weer december en dus de tijd van de lijstjes. Ik heb 11 foto’s van dit jaar op een rijtje gezet en de verhalen achter deze foto’s wil ik hier met jullie delen. In dit eerste deel 5 en over 2 weken de andere 6. Het zijn niet perse mijn allerbeste foto’s van het afgelopen jaar, maar wel 11 foto’s waar voor mij een verhaal aan vast zit en die mij dierbaar zijn. Met dit verhaal hoop ik iets van mijn gevoel voor deze foto’s met jullie te delen.

Op 23 juni ging ik ’s avonds een fietstochtje maken door de Rijnenburg polder. Een gebied waar ik wel vaker kom. Het weer was redelijk, maar er kon ook nog wel een buitje komen. Ik had mijn regenbroek dus maar mee genomen. Voor het geval dat… En dat was maar goed ook want het ging ook regenen. Ik zag de bui al aan komen en dus had ik mijn regenbroek al op tijd aan getrokken. Gelukkig viel het mee en was het na 10 minuten al weer droog. Terwijl de laatste druppels nog neer daalden, stak de zon al onder de wolken door en zag ik deze spectaculaire regenboog ontstaan. Natuurlijk heb ik wel vaker een regenboog gezien, maar een dubbele en helemaal van horizon tot horizon en de mogelijkheid om hem ook op de foto te zetten? Nee, dat was voor mij de eerste keer. Ik moest wel opschieten want na een minuutje of tien was al weer over met deze magische verschijning.

Op zondag 3 juli fietste ik naar kantorenpark Papendorp bij Utrecht. De lucht was zo goed als strak blauw en ik wilde de Prins Clausbrug eens op en andere manier in beeld brengen. De rust was heerlijk, hoewel… Er struinde een groep jongeren rond die op zoek leken naar een plek om een illegaal feestje te gaan bouwen. Kennelijk vond de politie de aggregaat op een kruiwagen verdacht en die kwam al een paar keer langs rijden. Uiteindelijk dropen ze allemaal af en doken ze hun bed in, denk ik. Ik liet me niet te veel af leiden door deze jongeren en maakte deze foto. De foto is Photoshop Lightroom om gezet naar zwart-wit en in Photoshop is de lucht ‘vlekkeloos’ zwart gemaakt. Dat laatste zorgt er voor mij voor dat het grafische van deze brug benadrukt wordt.

Op 28 juli was ik in Amsterdam voor een opdracht van Movares. Voor de afdeling water was ik op zoek naar ankers, trossen en andere nautische elementen. Deze heb ik gefotografeerd in de museumhaven van Amsterdam. Toen ik het licht even wilde laten draaien liep ik een rondje door de omgeving en zag deze glazenwasser hangen aan de gevel van de Openbare Bibliotheek Amsterdam (OBA). De glazenwasser alleen hangend aan de gevel vond ik wat te plat en te voor de hand liggend. Deze loopbrug bood een mooi tegenwicht tegen de gevel van de OBA.

Op zondag 14 augustus kwam ik thuis van een weekendje bij mijn ouders in Limburg. Toen ik van de bus naar huis liep, zag ik dat de lucht helemaal uit klaarde. Naar zo’n wolkenloze zonsondergang was ik al een tijdje op zoek voor deze foto. Dit is het viaduct over de A2 bij Afslag IJsselstein. Na wat wachten pakte het precies uit zoals ik gehoopt had: Het staalblauwe lucht van het blauwe uur, de nagloeiende zon op het gebouw van Aegon en de mooie lichtstrepen van de auto’s die door de sluitertijd van 15 seconden zijn ontstaan.

Aan het begin van de zomer van 2011 heb ik een inventarisatie gemaakt, van de plekken waar ik de afgelopen jaren mijn beste landschapsfoto’s heb gemaakt. Ik wilde op het moment dat de omstandigheden goed waren, niet mijn tijd verdoen met prakkiseren over waar ik heen wil gaan. Zo werd de Lek aan de Viaanse zijde (en recreatieplas Middelwaard) deze zomer een plek waar ik gedurende de zomer 8 keer ’s morgens vroeg te vinden was. Telkens was het weer en de bijhorende kleuren anders. Op de morgen van zaterdag 3 september was het mooi nevelig. Vanaf de oude Viaanse brug werd de nevel het best zichtbaar in de foto.

Tot zover het eerste deel van mijn memorabele 11 van 2011. Over 2 weken deel 2!

Deze zin hoor ik vaak van mijn klanten. Ze willen dan eerst een keuze maken uit de foto’s die ik gemaakt heb en dat ik dan alleen de gekozen foto’s hoef te bewerken voor hen. Ze doen dit met de beste bedoelingen. Ze willen zo mij werk besparen.

Ik negeer deze zin bijna altijd. Waarom? Klanten weten niet wat ik allemaal met een foto kan doen om tot een optimaal resultaat te komen. Het is een beetje alsof een kok zijn ingrediënten aan je laat zien en dat jij dan al weet welk gerecht het lekkerst is. Zo werkt het natuurlijk niet. De manier waarop de kok deze ingrediënten bereidt maakt natuurlijk een wezenlijk verschil voor het eindresultaat.

Zo zie ik dit voor mijzelf ook. Afgezien van dat ik mijn werk erg graag doe, wil ik mijn klant simpelweg geen half werk voor zetten. Natuurlijk is dat wat meer werk, maar alleen dan kan een klant echt beoordelen welke foto hij ook echt wil hebben. Ook commercieel gezien is dit verstandiger. De klant krijgt immers een totaalbeeld van de reportage die ik gemaakt heb en dan wil de klant soms meer foto’s dan we eerst hebben af gesproken.

Hieronder laat ik een drietal “voor en na”-voorbeelden zien. De eerste foto is zoals deze uit de camera komt. Dit is een zogenaamde RAW-foto. Een dergelijke foto heeft ALTIJD bewerking nodig. Het tweede beeld is zo als ik het helemaal klaar beschouw. De hoeveelheid bewerking en het aantal stappen daartussen variëren van foto tot foto. Uiteraard heb ik hier voor voorbeelden gekozen waar het verschil heel duidelijk waarneembaar is!

Voorbeeld 1

Voor:

 Na:

Voorbeeld 2

Voor:

Na: 

Voorbeeld 3

Voor:

Na:

Er hangt tegenwoordig rond het bewerken van foto’s een zweem van ‘verdraaien van en/of knoeien met de werkelijkheid’. Ik heb daar een vrij uitgesproken standpunt in: Ik beschouw mijzelf als een commercieel fotograaf die werkt voor klanten die een optimaal resultaat (mogen) verwachten. De klant is volgens mij niet geïnteresseerd in de werkelijkheid, maar in goede en aansprekende foto’s van zijn project. Een fotograaf die een nieuwsfoto voor de New York Times moet maken, heeft uiteraard andere normen.

Reacties zijn altijd welkom! Klik op het hartje en geef je mening!

Straatfotografie richt zich vooral op wat zich afspeelt op de straat. Als fotograaf van architectuur en infrastructuur bevind ik me natuurlijk al vaak op straat. Al is mijn focus dan toch anders. Onlangs volgde ik een workshop straatfotografie. Fotoclub Ef Elf uit IJsselstein (waar ik lid van ben) bestaat dit jaar 35 jaar. De workshop was georganiseerd in het kader van dit jubileum. Het leek me interessant om in deze workshop eens wat anders te proberen. Ook in de foto’s die ik in opdracht maak, probeer ik meer mensen te plaatsen. Al is dit dan best lastig, omdat mensen vaak wat krampachtig reageren als je met je camera op een statief staat te fotograferen.

Op zaterdag 22 oktober 2011 was het schitterend weer en konden we heerlijk fotograferen in Utrecht. De workshop werd geleidt door Martin van Thiel van de fotografieopleiding Statief in Utrecht. Telkens werden we op een andere plek even aan het fotograferen gezet. Dan moest je de beste foto kiezen. Het thema van de foto was de eerste van een serie van 5. Je ging dus vervolgens verder fotograferen met dit thema en proberen nog 4 foto’s voor je serie erbij te maken.

Op het plein achter het stadhuis zag ik deze 2 dames lopen en door het tegenlicht het randje licht om hen heen verschijnen. Ik snelde achter ze aan (ze hadden niets in de gaten) en drukte 2 keer af en maakte ook nog een horizontale foto. Mijn beste foto uit de serie Mens en stad.

Rond de middag kwamen we bij de Dom aan. Hier liepen een grote groep Taiwanezen rond. Volgens goed Aziatisch gebruik, fotografeerden ze alles wat maar te fotograferen viel. Ze wilden zelfs met ons op de foto!  Mijn doorbraak in Azië is dus wellicht aanstaande ;-)  Deze foto is van twee Taiwanese dames die elkaar fotografeerden met de Utrechtse Dom op de achtergrond. De foto vormde de basis van de serie Perspectief. Gek genoeg was dat best lastig. Zeker omdat ik mezelf voor deze dag de focus op mensen had op gelegd.

Na wat tussenopdrachten, was de laatste opdracht (in de buurt van Het Ledig Erf) om een thema te kiezen dat abstract was en los van de fotografie. Dat resulteerde voor mij in het thema Dramatiek. Met de steeds lager staande zon kon ik mede-workshopper Nienke op een dramatische manier vast leggen.

Al met al was het een leuke, maar ook heel leerzame dag. Leerzaam om voor één dag de focus eens op mensen te leggen i.p.v. stenen en beton. Ik hoop het geleerde ook in mijn ‘normale’ werk als architectuurfotograaf in te kunnen zetten. Meer straatfoto’s van deze workshop en van een recente trip naar Rotterdam kun je bekijken in Personal Series: Straatfotografie. 

Laat ik deze wat uitdagende blogpost eens beginnen met een ferm nee op deze vraag. Ja, in fotografenland hoor ik steeds maar weer dat je zelf moet gaan printen. Maar waarom dan?

Wat je het meest hoort is: controle! Meer controle over het eindresultaat. Je kunt uit een enorme berg verschillende papiersoorten kiezen en het papier kiezen dat het beste past bij jouw werk. En nadat je foto uit de printer is komen rollen kun je nog wat bijstellen en opnieuw op printen drukken. En ja het is natuurlijk een mooi gezicht om je eigen foto uit de printer te zien rollen. Ik kijk er op beurzen ook wel eens naar. Mooi hoor!

Maar toch heb ik nooit echt de drang gehad om een printer aan te schaffen. Druk ik dan nooit wat af zul je misschien denken? Jawel toch wel. Als ik gewoon een goede print nodig heb laat ik dit bij Profotonet afdrukken. Prima kwaliteit voor een redelijke prijs. En dat is ook een van de belangrijkste bezwaren die ik heb tegen zelf printen: de kosten.

Afhankelijk van je eisen (en die zijn bij fanatieke fotografen meestal nogal hoog) moet je ergens tussen de 800 en 2000 euro investeren in een goede printer. Maar dat is slechts het begin. Als die printer dan gekocht is en op het bureau staat begint het pas. Immers even een druk op de knop en je perfecte print is klaar dat werkt niet zo. Er komt behoorlijk wat kennis bij kijken. Dus gooi je er ook nog een workshop of cursus tegen aan. Een dagje Epson Academy kost 199 euro. Mooi nu nog een paar pakken papier en het feest kan beginnen! Dat er later ook nog dure cartridges aan geschaft moeten worden laat ik nog maar even buiten beschouwing.

Stel nu dat je een perfecte print uit je nieuwe printer hebt laten rollen. Wat nu? In een passe-partout en aan de muur er mee? Prima, maar er is zoveel meer mogelijk nu. Op schuim, op Di-bond aluminium, onder acrylglas, met allerlei lijsten etc. etc. Als je dit wil, moet je dit weer ergens anders laten doen.

Zo als je merkt ben ik niet erg enthousiast over zelf printen. Ik heb deze zomer het online lab White Wall in Duitsland ontdekt. White Wall biedt topkwaliteit voor een redelijke prijs. Zij gebruiken Durst Lambda en Lightjet Océ printers. Printers die wij als fotograaf niet kunnen betalen. Bovendien kun je kiezen uit diverse papiersoorten van Fuji en Kodak. Voor mij voldoende. Ik zou gek worden van het idee dat ik bij iedere foto moet kiezen uit honderden papiersoorten. En dan mijn allerbelangrijkste reden: Ben ik als fotograaf die af en toe eens een foto print, in staat de mate van excellentie te bereiken, die een toplab heeft waar iedere dag een enorme hoeveelheid prints en kunstwerken worden gemaakt? Ik heb die illusie niet…

Daarnaast bied White Wall mij een aantal belangrijke voordelen. Vijf jaar garantie op geleverde kunstwerken. Hoe doe jij dat als je een print aan een klant levert? Wat als PostNL er een knik in maakt? Hoeveel tijd en geld kost naast het printen de handeling en verzending? Ik zie veel fotografen beginnen met het verkopen van eigen prints, maar iedere keer dat iemand daadwerkelijk koopt kost dit werk. Of je legt een voorraad aan, maar dat is risicovol. Wat als je deze prints niet verkocht krijgt? Vervolgens moet je dit in een koker gaan doen, naar het postkantoor brengen, etc. Ik vind dat klinken als werk.

White Wall biedt de mogelijkheid om zelf een webwinkel in te richten. Dit geeft mij de gelegenheid om mijn werk breed aan te bieden en nadat de foto in de winkel staat, kan deze verkocht worden zonder dat het mij tijd kost. White Wall produceert het gekochte kunstwerk en verzend het degelijk naar de klant. En als er wat mis gaat, geven zij de benodigde service.

Ik heb nu White Wall als voorbeeld gebruikt, maar er zijn natuurlijk ook nog andere bedrijven die prima werk leveren. De keuze is aan jou zou ik zeggen. Tot slot wil ik nog wel een beetje nuance aanbrengen in dit verhaal. Het is best mogelijk dat het voor sommige fotografen wel interessant is om zelf te printen. Heb je een goed lopende portretstudio en je wilt mensen meteen de foto mee kunnen geven? Moet je echt iedere dag prints maken? Prima! Wat mijn punt is, dat veel fotografen achter elkaar aan rennen en zich laten verleiden door de printer en papierfabrikanten om ook zelf te gaan printen. Zonder al te goed na te denken over het waarom, de gevolgen(!) en de alternatieven.

Ik heb met dit stuk een stevige knuppel in het ‘fotografen-hoenderhok’ willen gooien. Dus ik ben benieuwd naar die waslijst aan tegenargumenten! Waarom zit ik er helemaal naast? Klik op het hartje en geef je reactie. Mijn webwinkel kun je bekijken op http://www.TuurNietNaarEenSaaieMuur.nl

Dit jaar heb ik een aantal opdrachten gedaan waarbij ik infrastructuur in beeld mocht brengen voor Movares. Bij het fotograferen van infrastructuur komen een aantal specifieke dingen kijken die ik hier graag met jullie wil delen. Ik ga in dit artikel ervan uit dat het om een opdracht voor een commercieel bedrijf gaat, die foto’s van een infrastructuurproject wil hebben en deze vervolgens gaat gebruiken voor hun marketing. Voor dit artikel ga ik er verder van uit dat het om een weg gaat.

1. Licht

Licht is belangrijk bij elke soort fotografie, dus ook bij de fotografie van infrastructuur. Ik kies zeker geen grijs weer uit. Dat geeft een project nooit goed weer. Het gaat immers om een commercieel fotowerk. Het komt in een brochure of op een website en moet een boodschap verkopen. Dit is geen kunstfotografie, waarbij ik voor grijs weer zou kunnen kiezen om sereniteit uit te drukken.

Als ook de straatverlichting in beeld moet worden gebracht kies ik het liefst voor helder weer. Dan is de kans op een mooi blauw uur met een krachtige blauwe lucht het grootst. Het blauwe uur is het eerste uur na zonsondergang of het uur voor zonsopkomst. De combinatie van een beetje daglicht en de straatverlichting is het mooist. Bij helder en koel weer is er soms ook kans op mist of nevel. Als deze niet te dik zijn (en ook weer optrekken) is dit een cadeautje voor mij als fotograaf. Immers het licht heeft nu een ‘drager’ waar het tegen aan kan schijnen. Dat maakt de werking van de aangelegde verlichting nog duidelijker. Als ik kies voor een klein diafragma, bijvoorbeeld f/16 of f/22, dan ontstaan er rond de lichtjes in de foto (van bijvoorbeeld de straatlamp) sterretjes. Dat geeft een mooi effect in de foto.

2. Veiligheid!

Dit lijkt misschien een dooddoener, maar is het beslist niet. Als ik in de buurt van een weg aan het fotograferen ben, houd ik altijd de veiligheid in acht! Ik draag rondom wegen altijd een duidelijk oranje en reflecterend hesje.

Als ik een wat extremer standpunt wil kiezen aan de rand van bijvoorbeeld water, kijk ik eerst goed om me heen en zorg dat ik stabiel sta, zit of lig.

Ook ga ik niet vlak langs de weg staan direct na een tunnel. Mensen schrikken zich wild, omdat ze het niet verwachtten. Geen enkele foto is belangrijker dan de veiligheid van mijzelf of van de weggebruiker. Of zoals ze (vrij vertaald) in de bouw zouden zeggen: Ik fotografeer veilig of ik fotografeer niet!

3. Vulling van de weg

Bij het fotograferen van een weg is het belangrijk dat op de foto deze weg goed gevuld is met verkeer. Immers ik wil het gebruik van de infrastructuur fotograferen. Dit klinkt simpel, maar kan in de praktijk toch nog wel eens een behoorlijke uitdaging zijn.

Het aanbod van verkeer (vrachtwagens, auto’s, etc.) is vrijwel nooit een constante stroom. En zeker niet op het moment dat ik fotografeer vanwege het licht. Als er een stroom verkeer aankomt, dan schiet ik een serie foto’s! Achteraf kan ik dan bepalen welke foto de beste vulling heeft en waar welke auto het lekkerst in beeld zit. Dit geeft me de mogelijkheid om kritisch te kiezen. Soms is zelfs de kleur van een auto bepalend. Lichte auto’s (bijvoorbeeld zilvergrijs) geven vaak lelijke uitgebeten plekken in de foto als er het licht verkeerd op valt. Het is dus echt nodig om zulke uitgebreide series te maken.

Als er meer weghelften op de foto komen of een kruising of een viaduct, dan kan ik meerdere foto’s samenvoegen in Photoshop om tot een optimale vulling van de wegen te komen. Als ik op straatniveau sta te fotograferen, zijn vrachtwagens in de foto meestal niet welkom. Door hun grootte nemen ze het zicht te veel weg. Op de foto zie je ook een stuk minder van de omgeving. Ze domineren teveel de foto en dat is niet wenselijk. Immers het gaat slechts om vulling van de infrastructuur die ik in beeld breng. Een uitzondering is wanneer ik in het donker met lange sluitertijden werk, dan kijk je als het ware door de vrachtwagen heen en zie je alleen lichtstrepen. In het donker zorgt de contourverlichting (die vrachtwagens meestal hebben) dan voor lichtstrepen op een andere hoogte dan de personenauto’s. Dat is een plus!

4. Beweging

Infrastructuur gaat over verbinden, mensen en goederen die zich van a naar b verplaatsen. Bij uitstek dus een onderwerp dat om dynamiek in de foto’s vraagt. Gelukkig is er volop beweging voor handen om dit in de foto’s te betrekken.

In het donker kan ik dit nog beter zichtbaar maken door het gebruik van lange sluitertijden. Een sluitertijd van 15 seconden of langer zorgt er voor dat verlichting van auto’s als een lichtstreep in de foto zichtbaar wordt. Als er nog te veel licht is, kan ik eventueel en een grijsfilter gebruiken om licht weg te nemen. Het mooiste werkt dit in het blauwe uur. Ook hier let ik weer sterk op de vulling van de weg (met voldoende lichtstrepen).

5. Creativiteit

Veel fotografen zullen het fotograferen van een weg niet direct als een van de meest opwindende onderwerpen voor hun fotografie beschouwen. Ik denk dat ze het verschrikkelijk mis hebben.

Er gebeurd verschrikkelijk veel en ook van de meest ‘saaie’ objecten zoals een stoplicht (of in jargon een verkeersregelinstallatie) zijn interessant in beeld te brengen. Daarbij refereer ik nog maar een keer aan punt 1: Licht! De Belgische fotograaf Leonard Misonne heeft het prachtig verwoord: Light glorifies everything. It transforms and enables the most common place and ordinary subjects.

Enkele voorbeelden van wat ik bedoel:

Ik ben erg benieuwd wat jullie van deze aandachtspunten vinden. Mis je iets?

Beste Blog vrienden,

Allereerst mijn excuses dat jullie zolang op een nieuwe bijdrage hier hebben moeten wachten. Afgelopen maanden werd ik (en mijn nabije omgeving) geplaagd door gezondheidsproblemen. Gelukkig is dat nu achter de rug en kan ik de draad weer (stevig) op pakken.

In februari had ik hier op vooruit lopend al een nieuwe Nikon D700 en bijbehorende lenzen aan geschaft. En enkele weken geleden, kreeg ik door deelname aan een meeting van het Urban Photo Collective, gelegenheid om op twee autosloperijen in Rotterdam te fotograferen. Even een heel ander onderwerp dan mijn normale kost, maar een leuke uitdaging. Op deze zaterdag deed de lentezon uitstekend haar best en werd het een heerlijke middag om te fotograferen.

In het begin was het best lastig om orde in de chaos voor mijn ogen te scheppen. Stel je een flink terrein voor waar overal auto’s tweehoog gestapeld liggen. Toen mijn oog op de chromen antenne van een oude Audi 80 viel, ging er een wereld(je) open. Vervolgens concentreerde ik me alleen op de antennes en later ook de ruitenwissers (of wat daar van over was). In combinatie met de laagstaande lentezon (het was nog wintertijd) leverde dit interessante spiegelingen en schaduwlijnen op. Ook heb ik gewerkt met een kleinere scherptediepte als normaal. Zo kwam ik er al snel achter dat mijn nieuwe lenzen een prachtige onscherpte hebben bij gebruik van een groot diafragma.

Hier vind je de complete serie van de foto’s van de autosloperij.

Tot gauw weer!

Zo aan het begin van een nieuw jaar is het goed om een aantal dingen weer eens even op een rijtje te zetten. Het maken van goede voornemens voor het nieuwe jaar. Dat moet uiteraard altijd beter en mooier worden dan het vorige! 

Ik heb hier een boekje voor, waar ik in terugkijk en mijn doelstellingen in opschrijf. Ik heb dit tot mijn “Rode ontwikkelingsboek” gedoopt. Twee keer per jaar blik ik met enige distantie terug op de voorgaande 6 maanden. Ik schrijf op wat een bepaalde dag me gebracht of geleerd heeft. Wat was mijn gevoel over een bepaalde opdracht? Wat ging er fout of was een belangrijke les? Iets wat je niet altijd ziet als je terug door je foto’s heen bladert. Zeker niet als dit wat verder terug gaat. Dan ben je dat soort dingen vaak al weer vergeten. Ook andere belangrijke gebeurtenissen neem ik mee. Een  beursbezoek of congres. Was het de moeite waard en wat was de belangrijkste les deze dag? 

Het mooie hiervan is dat je na een paar jaar terug kunt kijken naar je ontwikkeling (los van de concrete foto’s die dat heeft op geleverd). Ontwikkelt je fotografie zo als je verwacht en gepland had? Ja? Dat is mooi, maar wat kan er nog beter? Nee? Wat is de reden ervan? Is dat erg? Soms is de ontwikkeling naar een andere richting juist positief. Of wat kan of moet ik doen om mijn fotografie zich toch in de gewenste richting te krijgen? Schrijf dit op! Kijk er regelmatig naar en stuur bij. Het is erg gemakkelijk om je in een sleur van opdrachten te verliezen. Maar de mogelijkheid om op deze manier  terug te kijken kan ook op de momenten dat het even moeilijk gaat een boost geven. Even lezen waar je vandaan gekomen bent. Niet alleen het doel is interessant, maar ook de reis er naar toe. 

Sinds ik ook professioneel actief ben horen bij de doelstellingen uiteraard ook omzet en aantal opdrachten e.d. Ik stel deze doelen bewust hoog. Zo hoog dat ik denk: “Als ik dat haal, dan heb ik echt een superjaar”.  Kortom daag jezelf uit! Daarnaast stel ik me ook andere zakelijke doelen: het aantal blogposts dat ik wil schrijven, mijn positie in Google, belangrijke investeringen, etc. Ik ben weer erg benieuwd hoe ver ikzelf kom in 2011. Het jaar 2010 was wat dat betreft een aangename verassing! 

Dat ik voor deze reflectie, op mijzelf als landschaps- en architectuurfotograaf, een ouderwets rood boekje gebruik is uiteraard slechts de vorm. Worddocumenten of andere elektronische vormen zijn natuurlijk ook prima. Ik zou zeggen kies de vorm die het beste bij jou past, als je er ook mee aan de slag wil. Het gaat om het resultaat, niet de vorm. 

Hoe evalueer jij je jezelf als fotograaf? Kijk je daarbij alleen naar je foto’s? Of vind je deze zelfreflectie verloren tijd? Maak van je hart geen moordkuil en klik op het hartje rechtsonder dit artikel en reageer!

We naderen met sneltreinvaart het einde van 2010, dus is het traditioneel weer lijstjestijd. Ik wil uiteraard niet achterblijven. Echter omdat ik het erg moeilijk vind om de beste foto’s van 2010 te kiezen, heb ik gekozen voor de “Memorabele 10 van 2010”. Wat mijn 10 beste foto’s van afgelopen jaar zijn, is lastig te bepalen. Dit is ook nogal smaakgevoelig, dus heb ik een andere maatstaf gekozen. Namelijk de meeste gedenkwaardige foto’s voor mij in 2010. Dwz foto’s die voor mij dierbaar zijn of een eigen verhaal hebben. Door het samenstellen van deze lijst en het vertellen van het verhaal achter de foto wil ik iets delen van mijn gevoel voor deze foto’s.  

De winter van 2009/2010 was zeker een memorabele en een die erg rijk aan sneeuw was. Op 1 februari ging ik op mijn fiets op weg naar de Rijnenburgpolder (gelegen tussen Nieuwegein en Utrecht). Er werd voor deze dag een min of meer stralende winterdag voorspelt…. Mmm dat bleek helaas weer eens, een niet zo precieze weersvoorspelling. Ik kreeg tijdens deze fietstocht maar liefst 6 sneeuwbuien te verwerken! De meeste van deze buien doorstond ik door te schuilen achter een van de vele knotwilgen in deze polder. Door de wind, was er gelukkig altijd wel één kant van de knotwilg waar ik ‘uit de sneeuw’ stond.  

Na 5 van de sneeuwbuien kwam ik bij dit bij dit punt (vlak bij De Meern) aan. Ik zag de mogelijkheden van deze plek, maar de zon zat helaas verstopt achter dikke wolken. Dus stelde ik mijn kamera met statief en kabelontspanner op en belde ondertussen mijn moeder. Die was bij mijn vader in het verpleeghuis. Hij lag destijds met een longontsteking in bed (gelukkig kwam dat allemaal goed). En na dit telefoontje en een half uur geduld, kwam de zon waar ik op gewacht had. De zon stak onder de sneeuwwolken door en bescheen het landschap zo fraai, dat ik dit niet snel vergeet!

Fotografie is niet alleen mijn beroep, maar gelukkig ook nog steeds mijn hobby. Ik ben lid van Fotoclub Ef Elf, hier in IJsselstein. Als club hebben we ieder jaar een thema waar we aan werken. Het afgelopen jaar was dit Standpunt Ef Elf: foto’s met een bijzonder standpunt. Bij deze foto van het sportcomplex Nieuw Welgelegen in Utrecht koos ik opzettelijk voor een diagonale plaatsing in de foto. De lucht sierde mijn foto nog verder op met prachtige windveren. Ik plaats niet vaak architectuur op deze manier in beeld. Ik vind snel dat het een kunstje wordt, schuin om het schuin. Voor mij moet het een functie hebben en ook echt iets van dynamiek toevoegen. Voor mij is dat bij deze foto wel het geval.

Begin april ging ik met Ron de Smit naar Luik. We wilden het nieuwe station van de Spaanse architect Santiago Calatrava daar gaan fotograferen. Ik moest Ron eerder nog afremmen. Hij wilde zo graag dat hij op een bewolkte dag wilde gaan. Ik had op Flickr gekeken en aan het fotowerk van anderen gezien, dat dit gebouw pas echt tot leven komt als je ook zon hebt. Uiteindelijk hadden we een goede dag uit gekozen kwa weer.  En toen we ’s middags moe waren trok de lucht dicht en konden we zelf het enorme verschil zien.  

Deze foto maakte ik precies om 12 ’s middags. Een tijdstip waarop je volgens de boekjes niet hoort te fotograferen! Deze foto bewijst voor mij dat dit soort ‘regels’ er zijn om gebroken te worden. Ik plaatste de zon precies achter deze stationsklok en hield daarmee het contrast in bedwang. De lijnwerking van de architectuur komt zo goed naar voren in deze foto.

De volgende foto is van dezelfde dag. Het zegt iets over mijn gevoel over die dag. Ron de Smit en ik liepen het eerste uur een beetje verdwaasd rond. We waren als het ware een beetje overweldigd door de fraaie architectuur van Santiago Calatrava. Daarna hadden we pas het gevoel, dat we een beetje grip op het gebouw kregen met onze kamera.  

Deze foto maakte ik ’s middags. We waren een beetje uit het station gelopen en wilden het gebouw met iets meer distantie bekijken. Meestal haat ik vliegtuigstrepen in mijn beeld. In de vorige foto heb veel werk gedaan om ze te verwijderen! Maar in deze foto voegen ze iets wezenlijks toe voor mij. Toen ik die mannen op dat hellende dak bezig zag, moest ik een beetje aan een wijngaard denken. En dat ene wolkje maakte het helemaal af voor mij. In Lightroom zette ik de foto om in zwart-wit met een roodfilter. De oninteressante blauwe lucht veranderde daardoor in een zwart canvas waar op de witte elementen krachtig naar voren komen.

Op eerste pinksterdag reed ik naar Leiden om de woontoren De Stadswachter te fotograferen. Leiden is een stad die weinig hoogbouw kent en dus kun je deze toren niet missen. Het gebouw werd ontwikkelt door mijn opdrachtgever ASR Vastgoed. Het gebouw is een lekkere blok zoals ik dat wel eens noem. Hier kon ik wel wat mee. Helaas kon ik er niet helemaal (in een ruime boog) rondom heen, want vlak tegenover de woontoren lag een hermetisch gesloten sportveld. Op een gegeven moment had ik er het totale gebouw wel op staan en ging proberen meer de details van het gebouw vast te leggen. Zo kwam ik tot deze foto. ASR was erg tevreden met de uitvoering van deze opdracht en dit leidde tot een flinke vervolgopdracht in de herfst.  

Een van de meest merkwaardige gebouwen die ik dit jaar gefotografeerd heb, is zonder twijfel dit Kunstkerkje in Leidschenveen. Ik was hier om de British School te fotograferen voor Bam Utiliteitsbouw. En toen ik door deze wijk kwam zag ik opeens midden in deze woonwijk een elf meter hoge heuvel oprijzen met daar bovenop dit kunstobject. Het blijkt dat het hier om een vervuilde strook grond gaat en dat de heuvel tevens als geluidswal dienst doet. Laurens Kolks ontwierp dit kerkje dat geen religieuze functie heeft, maar wel een klok heeft met een eigenwijs luidprogramma. De foto doet het voorkomen alsof ik me in een alpine omgeving bevond toen ik deze foto maakte. Niets is dus minder waar.

Voor dit jaar had ik nog niet zo veel ervaring in het fotograferen van interieurs van gebouwen. Daar is dit jaar behoorlijk verandering in gekomen. Bij het fotograferen van interieurs, is het altijd de kunst om het contrast in de hand te houden. Binnen is wat donkerder en als er ergens een raam of sterk invallend licht in je foto komt, gaat dit vaak het contrast, wat je kamera aankan, te boven. Dit los ik meestal op met het mengen van 2 belichtingen in Photoshop. Het beheersen van het contrast is belangrijk voor mij.  

Ik kreeg van Bam Utiliteitsbouw afgelopen zomer de opdracht om 7 gebouwen te fotograferen, waarvan 6 ook het interieur. Deze foto is een foto van de hal van Satellite Services in Noordwijk. Een bedrijf dat zich met satelliet-technologie bezig houdt. De glimmende zwarte vloer met gekleurde spikkels refereert duidelijk aan de sterrenhemel. Er zit een lekkere lijnwerking voor mij in deze foto en gelukkig had de schoonmaakster haar werk goed gedaan. De spiegeling in de vloer maakt hem nog mooier. Of zoals mijn Belgische collega architectuurfotograaf Koen van Damme zegt: Poetsvrouwen zijn de basis van iedere architectuurfotograaf. :-) 

De volgende foto is van de eerder genoemde British School in Leidschenveen. Dit is een gebouw van architectenbureau Rau. Thomas Rau is een bijzondere architect, voor wie duurzaam ontwerpen heel vanzelfsprekend is. Hij noemt dat Oneplanetarchitecture. Hij was met de 26^ste plek de hoogst genoteerde architect in de Duurzame 100 van dagblad Trouw. Vanwege zijn sterke visie en zijn inspirerende wijze van spreken is hij ook een veel gevraagd spreker. Deze school, die vooral Engelstalige kinderen in de omgeving van Den Haag huisvest, ademt een grandeur die je in een Nederlandse basisschool niet snel aantreft. Deze foto toont de zgn. Hall van het schoolgebouw.  

In de herfst was ik veel op pad voor mijn opdrachtgever ASR. Toen ik in Maastricht moest zijn en mijn schema bood mij de benodigde ruimte, besloot ik onmiddellijk contact te zoeken met Selexyz Maastricht. Het was geen enkel probleem om de winkel te fotograferen. “Ga je gang”, was zo’n beetje de reactie. Limburgse gastvrijheid! Merkx en Girod architecten transformeerden deze kerk tot een bijzondere boekhandel. De Engelse krant The Guardian riep deze boekhandel zelfs uit tot de mooiste boekenwinkel ter wereld. Los daarvan ben ik erg blij met deze foto, die ook weer belangstelling van prospects triggerde.

En op de valreep van 2010 werd ik gevraagd om een reportage te maken van de verbouwing van het Rijksmuseum voor PropertyNL. Een eervolle klus! Nadat ik me op internet goed had ingelezen en diverse video’s had bekeken, had ik een beetje een idee van wat ik zou aantreffen. Ik had nog nooit eerder het Rijksmuseum van binnen gezien. Eigenlijk een schande, want het is (los van de kunst en de geschiedenis die getoond wordt) een meesterwerk van architect Pierre Cuypers. Naast het Centraal station (ook van Cuypers), is het ‘Rijks’ een van de beeldbepalende gebouwen van Amsterdam. Bij de verbouwing probeert men weer veel elementen van het oorspronkelijke ontwerp van Cuypers terug te brengen en toch een museum voor de 21^ste eeuw te realiseren.

Ik hoop dat dit artikel je een beetje inzicht heeft gegeven in wat mij als fotograaf

beweegt. Mijn complete portfolio kun je bekijken op http://www.jvfotografie.com.

Reacties kun je hieronder geven (klik op het hartje, indien nodig).