Beste Blogvrienden,
Ik geef toe een wat vreemde titel voor mijn artikel deze keer. Ik wil het met jullie over een voorval hebben, dat ik afgelopen week meemaakte. Op een bijeenkomst kwam ik iemand tegen en die zocht een fotograaf. De conversatie ging min of meer als volgt:
Man: ”Ik heb een netwerkclub en ik zoek een fotograaf die tijdens onze netwerkbijeenkomsten wat foto’s kan maken”.
Ik: ”Ik ben een fotograaf en ik fotografeer alleen landschap- en architectuur”.
Man: ”Ja, maar ik heb maar een paar plaatjes nodig en daarna kun je netwerken tijdens die bijeenkomst. Daar zijn ook makelaars.”
Ik: ”Ja, maar ik fotografeer alleen landschap en architectuur en portret/evenementenfotografie laat ik graag aan anderen over”.
De verbazing spatte nu bijna van het gezicht van de man af.
Man: “Ja, maar je kunt toch wel een paar plaatjes maken?”
Ik: ”Ik heb echt een duidelijke focus gekozen voor mijn activiteiten en ik fotografeer alleen landschap en architectuur en mensen fotograferen laat ik graag aan andere fotografen over. Als ik tijdens een dergelijke bijeenkomst ga fotograferen zend ik een verwarrende boodschap uit!”
De verbazing van de man was nu bijna omgeslagen in boosheid of afgrijzen of iets wat er ergens tussenin lag. Het resultaat was dat we uit elkaar gingen zonder dat we iets voor elkaar konden betekenen.
Het onbegrip van de man is iets wat ik de afgelopen jaren wel eens vaker tegen ben gekomen. De conversatie was dan anders, maar het resultaat was vaak toch dat ‘de andere kant’ er maar weinig van begreep. Een fotograaf waar hij/zij werk voor had en die ‘weigerde’ dit…
Een paar jaar geleden stond ik voor een belangrijke beslissing in mijn leven. Wilde ik van fotografie mijn beroep maken? Anderen adviseerden mij dan om dit te doen. Ja, natuurlijk dacht ik dan. Iedereen wil van zijn hobby wel zijn beroep maken. Maar kan dat ook echt?, dacht ik dan. Ben ik goed genoeg? Kan ik mij onderscheiden van de massa? Er zijn zo ontzettend veel goede fotografen! Voor ik begon heb ik heel veel websites bekeken van andere fotografen. Daar trof ik dan soms wel tot 8 verschillende takken van fotografie aan op een dergelijke site! Kortom wij fotograferen alles! Twee dingen bleven er dan bij mij hangen: Als ik een potentiële klant was, waar moet ik die fotograaf voor bellen? En waar is die fotograaf nu echt goed in? Dat heeft mede mijn focus op landschap en architectuur bepaald. Ik wilde een duidelijke focus voor mijn activiteiten. Uiteraard is het ook zeer belangrijk dat ik voor beide onderwerpen een passie heb en ik denk dat de sterkte van mijn fotografie in deze twee takken van de fotografie ligt.
Nu terug naar de man en de wat vreemde titel van dit artikel. De man stond in mijn ogen voor mijn toonbank en vroeg om een krop sla… Terwijl ik slager ben! Ik verkoop slechts vlees (lees: architectuur- en landschapsfotografie) en geen kroppen sla. En de beste man vroeg toch echt een krop sla! Ik ben nog steeds blij dat ik deze duidelijke focus gekozen heb, ook al levert dat soms wat onbegrip op. Ik heb nu precies die klanten die ik voor ogen had bij de start van mijn bedrijf, al kunnen er altijd nog meer bij natuurlijk. Overigens bedacht ik me later, dat ik de man wel een alternatief had moeten bieden. Dus heb ik een fotograaf gemaild die portret/evenementenfotografie doet en hem het telefoonnummer van de man gegeven. Wat vind jij? Moet je als slager ook kroppen sla verkopen of alleen vlees? Ik ben erg benieuwd wat jij er van vind!
