John Verbruggen Fotografie

Deze zin hoor ik vaak van mijn klanten. Ze willen dan eerst een keuze maken uit de foto’s die ik gemaakt heb en dat ik dan alleen de gekozen foto’s hoef te bewerken voor hen. Ze doen dit met de beste bedoelingen. Ze willen zo mij werk besparen.

Ik negeer deze zin bijna altijd. Waarom? Klanten weten niet wat ik allemaal met een foto kan doen om tot een optimaal resultaat te komen. Het is een beetje alsof een kok zijn ingrediënten aan je laat zien en dat jij dan al weet welk gerecht het lekkerst is. Zo werkt het natuurlijk niet. De manier waarop de kok deze ingrediënten bereidt maakt natuurlijk een wezenlijk verschil voor het eindresultaat.

Zo zie ik dit voor mijzelf ook. Afgezien van dat ik mijn werk erg graag doe, wil ik mijn klant simpelweg geen half werk voor zetten. Natuurlijk is dat wat meer werk, maar alleen dan kan een klant echt beoordelen welke foto hij ook echt wil hebben. Ook commercieel gezien is dit verstandiger. De klant krijgt immers een totaalbeeld van de reportage die ik gemaakt heb en dan wil de klant soms meer foto’s dan we eerst hebben af gesproken.

Hieronder laat ik een drietal “voor en na”-voorbeelden zien. De eerste foto is zoals deze uit de camera komt. Dit is een zogenaamde RAW-foto. Een dergelijke foto heeft ALTIJD bewerking nodig. Het tweede beeld is zo als ik het helemaal klaar beschouw. De hoeveelheid bewerking en het aantal stappen daartussen variëren van foto tot foto. Uiteraard heb ik hier voor voorbeelden gekozen waar het verschil heel duidelijk waarneembaar is!

Voorbeeld 1

Voor:

 Na:

Voorbeeld 2

Voor:

Na: 

Voorbeeld 3

Voor:

Na:

Er hangt tegenwoordig rond het bewerken van foto’s een zweem van ‘verdraaien van en/of knoeien met de werkelijkheid’. Ik heb daar een vrij uitgesproken standpunt in: Ik beschouw mijzelf als een commercieel fotograaf die werkt voor klanten die een optimaal resultaat (mogen) verwachten. De klant is volgens mij niet geïnteresseerd in de werkelijkheid, maar in goede en aansprekende foto’s van zijn project. Een fotograaf die een nieuwsfoto voor de New York Times moet maken, heeft uiteraard andere normen.

Reacties zijn altijd welkom! Klik op het hartje en geef je mening!

Straatfotografie richt zich vooral op wat zich afspeelt op de straat. Als fotograaf van architectuur en infrastructuur bevind ik me natuurlijk al vaak op straat. Al is mijn focus dan toch anders. Onlangs volgde ik een workshop straatfotografie. Fotoclub Ef Elf uit IJsselstein (waar ik lid van ben) bestaat dit jaar 35 jaar. De workshop was georganiseerd in het kader van dit jubileum. Het leek me interessant om in deze workshop eens wat anders te proberen. Ook in de foto’s die ik in opdracht maak, probeer ik meer mensen te plaatsen. Al is dit dan best lastig, omdat mensen vaak wat krampachtig reageren als je met je camera op een statief staat te fotograferen.

Op zaterdag 22 oktober 2011 was het schitterend weer en konden we heerlijk fotograferen in Utrecht. De workshop werd geleidt door Martin van Thiel van de fotografieopleiding Statief in Utrecht. Telkens werden we op een andere plek even aan het fotograferen gezet. Dan moest je de beste foto kiezen. Het thema van de foto was de eerste van een serie van 5. Je ging dus vervolgens verder fotograferen met dit thema en proberen nog 4 foto’s voor je serie erbij te maken.

Op het plein achter het stadhuis zag ik deze 2 dames lopen en door het tegenlicht het randje licht om hen heen verschijnen. Ik snelde achter ze aan (ze hadden niets in de gaten) en drukte 2 keer af en maakte ook nog een horizontale foto. Mijn beste foto uit de serie Mens en stad.

Rond de middag kwamen we bij de Dom aan. Hier liepen een grote groep Taiwanezen rond. Volgens goed Aziatisch gebruik, fotografeerden ze alles wat maar te fotograferen viel. Ze wilden zelfs met ons op de foto!  Mijn doorbraak in Azië is dus wellicht aanstaande ;-)  Deze foto is van twee Taiwanese dames die elkaar fotografeerden met de Utrechtse Dom op de achtergrond. De foto vormde de basis van de serie Perspectief. Gek genoeg was dat best lastig. Zeker omdat ik mezelf voor deze dag de focus op mensen had op gelegd.

Na wat tussenopdrachten, was de laatste opdracht (in de buurt van Het Ledig Erf) om een thema te kiezen dat abstract was en los van de fotografie. Dat resulteerde voor mij in het thema Dramatiek. Met de steeds lager staande zon kon ik mede-workshopper Nienke op een dramatische manier vast leggen.

Al met al was het een leuke, maar ook heel leerzame dag. Leerzaam om voor één dag de focus eens op mensen te leggen i.p.v. stenen en beton. Ik hoop het geleerde ook in mijn ‘normale’ werk als architectuurfotograaf in te kunnen zetten. Meer straatfoto’s van deze workshop en van een recente trip naar Rotterdam kun je bekijken in Personal Series: Straatfotografie. 

Afgelopen woensdag was ik in Diemen op Breaking Out. Een congres voor (startende) ondernemers. Er waren topsprekers en jonge succesvolle ondernemers uitgenodigd. Het was een zeer inspirerende dag. Wat al deze ondernemers in ieder geval gemeen hadden was hun enorme drive. Het is mooi om te zien hoe Maarten van den Biggelaar (oprichter van Quote) nu het ideale koffer voor de zakenreiziger  heeft ontwikkelt. Of hoe een ondernemer als Boudewijn Roest met zijn vriendin vanaf een zolderkamertje begon met het design sanitairmerk Marike en nu een bedrijf heeft opgebouwd dat in 7 landen actief is. Hij zette de trend met alle rechthoekig sanitair dat nu bij iedere bouwmarkt te krijgen is. Bijna iedereen stelde zich kwetsbaar op door ook over de fouten en mislukkingen te spreken. Als je ondernemer bent en volgend jaar de mogelijkheid hebt om erbij te zijn kan ik je dat zeker aanbevelen. 

Hoewel geen van deze ondernemers een zzp’er was, zette deze dag mij weer eens aan het denken over mijn eigen bedrijf. Daarbij vroeg ik mij af: wat doe ik eigenlijk precies? Ik word gebeld om foto’s te maken van een project van mijn klant. Dat doe ik dan en lever de klant die foto’s. De klant gebruikt deze foto’s dan vervolgens op zijn website, in een brochure of hangt de foto’s aan de muur van zijn kantoor. Op netwerkbijeenkomsten heb ik dan ook weinig moeite om uit te leggen wat ik doe: ik ben fotograaf, ik fotografeer landschap en architectuur. Ik fotografeer voor bedrijven en overheden en organisaties en leg hun projecten vast. Dat is heel concreet en duidelijk. Maar wat wil de klant nu echt? Wat koopt de klant van mij?  

De foto’s die ik voor mijn klant maak van zijn projecten, zijn voor mijn klant een middel om te laten zien waartoe zij in staat zijn. Wat zij kunnen bouwen bijvoorbeeld. Of om te laten zien investeer in dit vastgoed. Dit is goed vastgoed met een goed rendement. Of om te laten zien dit zijn onze mooie rijksmonumenten. Wat deze verschillende motieven gemeen hebben is denk ik trots. In essentie is dat wat ik doe: de klant trots maken en met de gemaakte foto’s heeft de klant een goed middel om die trots te delen. Ik heb even gedacht om als een soort pay off “Making you proud” te gaan gebruiken, maar dat is toch wat te Amerikaans vrees ik. Wat vind jij? Is het trots maken van mijn klant de kern van mijn dienst? Of sla ik de plank volledig mis en ben ik met iets heel anders bezig volgens jou? Klik op het hartje rechtsonder en reageer!