Deze keer wil ik het met jullie kort hebben over wat ik doe voordat ik op pad ga. 

1. Informatie over de locatie

Allereerst probeer ik zoveel mogelijk informatie van de klant te krijgen. Daarnaast kijk ik ook altijd zelf verder op internet wat ik over een bepaald gebouw of locatie kan vinden (tekst, filmpjes, foto’s). Zodat ik een zo goed mogelijk beeld krijg van het gebouw en wat ik verder kan verwachten.

2. Wanneer moet ik er zijn?

Over het algemeen is de voorgevel van een gebouw het meest belangrijk en in het oog springend. Maar ook andere delen van het gebouw kunnen ook van belang zijn voor de klant. Vastgoedbedrijven hebben vaak wat andere wensen. Om nu precies het moment van de dag, dat ik op locatie moet zijn te bepalen, maak ik gebruik van de Sun Seeker-app op mijn iPad. Deze kost $ 4,99. In de screenshots hieronder krijg je een indruk hoe dit werkt.

3. Waar moet ik precies zijn?

Daarnaast maak ik uiteraard gebruik van Google maps (http://maps.google.nl/) met de satellietkaarten en als het beschikbaar is Google Streetview. Je komt automatisch in Streetview terecht als je in Maps blijft inzoomen. De satellietkaarten en de beelden in Streetview zijn helaas meestal enkele jaren oud en voor nieuwere locaties niet te gebruiken. Voor het berekenen van de afstand maak ik gebruik van de online reisplanner van TomTom http://routes.tomtom.com. Ik hoor mensen wel eens klagen over hun TomTom. Ik heb echter een abonnement op de kaartupdates en dan gaat het in 98 % van de gevallen wel goed. Het bedrag dat deze updates mij kosten sparen me veel tijd en ergernis! 

4. Het weer

Uiteraard is het weer zeer belangrijk voor mij als buitenfotograaf. De site die ik daarvoor het meeste gebruik is www.weer.nl. Uiteraard kijk ik altijd naar de plaats waar ik naar toe moet. Hoewel Nederland klein is, kunnen er toch nog grote verschillen optreden. Ook ik heb uiteraard te maken met de niet altijd 100% betrouwbaarheid van weersvoorspellingen. Wat ik doe is dat ik (indien mogelijk) al een aantal dagen voordat ik op pad ga, kijk naar het weer. Stel het is maandag en ik zie dat er voor vrijdag een mooie dag met 10 uur zon voorspeld wordt. Met deze voorspelling in mijn hoofd, blijf ik de daarop volgende dagen naar deze vrijdag kijken. Verandert de voorspelling? Wordt het voorspelde aantal zonuren minder? Verandert de voorspelling steeds (zowel negatief als positief)? Als je deze dingen meeneemt, kun je met een wat grotere zekerheid voorspellen of de voorspelling van het weer ook uit komt.

Naast www.weer.nl, maak ik ook nog gebruik van de Weather Pro App. Deze kost € 2,99. Zowel deze app als de website worden door Meteo Consult van gegevens voorzien.

Hopelijk staan hier wat interessant tips bij, ook al ga je niet op pad om een gebouw of een landschap te fotograferen!

Deze keer doe ik vanaf deze plek een oproep. Onlangs kreeg ik via Twittercontact, de mogelijkheid om te exposeren in een hotel in Amsterdam. Ik ben in dat hotel gaan kijken en het bleek een cocktailbar met een prachtig uitzicht over heel Amsterdam. Wat mij ook opviel was het uitzicht over Amsterdam Centraal Station en het spoor dat Amsterdam uit slingert.

Toen ik ging nadenken over wat ik daar wil gaan exposeren, leek het me mooi om aan te sluiten, op wat je ziet als je naar buiten kijkt. Zo ben ik gekomen op het thema: De trein in het Nederlandse landschap. Hiermee wil ik mijn portfolio op het gebied van infrastructuur versterken en met een expositie onder een groter publiek onder de aandacht brengen.

Je ziet 2 foto’s in dit artikel die als een soort basis dienen voor dit project. Van hieruit wil ik gaan werken. Ik zoek het in de schoonheid van het Nederlandse landschap waar de trein doorheen rijdt en mijn eigen kijk daar op. Voor het maken van goede foto’s voor dit thema is het vinden van de juiste locaties zeer belangrijk. Daarvoor vraag ik je hulp!

Aan wat voor soort locaties kun je dan denken?

• Aan locaties waar het spoor door een interessant landschap loopt, bijvoorbeeld natuurgebieden, bollenvelden, weilanden met koeien, omringd door kassen met groeilampen, etc.
• Aan locaties waar het spoor op een bijzondere manier verweven is met andere infrastructuur (wegen, water, etc.).
• Bijzondere spoorbruggen
• Stations die heel landelijk gelegen zijn. Dus niet omringd door andere bebouwing.

Wat ga ik niet doen?

Luchtfotografie lijkt misschien op het eerste gezicht dè manier om dit onderwerp in beeld te brengen. Zeker na het zien van de televisieserie Nederland van boven. Het zou ongetwijfeld spectaculaire beelden opleveren, maar het is ook een hele kostbare manier. Bovendien heb ik ook geen ervaring met luchtfotografie en dat is wel nodig om dit ook goed te kunnen doen denk ik. Ik ga dit onderwerp dus alleen vanaf de grond in beeld brengen. De locaties moeten dus ook over de grond bereikbaar zijn.

Hoe kun je me helpen?

• Heb je tips over locaties? Reageer onder dit artikel of mail me op info@jvfotografie.com.
• Ken je organisaties of werk je voor een organisatie waarvoor dit project interessant zou kunnen zijn en dit project willen ondersteunen of samenwerken?
• Deel dit artikel met zo veel mogelijk mensen!

Benieuwd naar wat ik al heb? Foto’s de trein in het Nederlandse landchap.

De expositie staat voorlopig gepland op half december 2012.

Deze zin hoor ik vaak van mijn klanten. Ze willen dan eerst een keuze maken uit de foto’s die ik gemaakt heb en dat ik dan alleen de gekozen foto’s hoef te bewerken voor hen. Ze doen dit met de beste bedoelingen. Ze willen zo mij werk besparen.

Ik negeer deze zin bijna altijd. Waarom? Klanten weten niet wat ik allemaal met een foto kan doen om tot een optimaal resultaat te komen. Het is een beetje alsof een kok zijn ingrediënten aan je laat zien en dat jij dan al weet welk gerecht het lekkerst is. Zo werkt het natuurlijk niet. De manier waarop de kok deze ingrediënten bereidt maakt natuurlijk een wezenlijk verschil voor het eindresultaat.

Zo zie ik dit voor mijzelf ook. Afgezien van dat ik mijn werk erg graag doe, wil ik mijn klant simpelweg geen half werk voor zetten. Natuurlijk is dat wat meer werk, maar alleen dan kan een klant echt beoordelen welke foto hij ook echt wil hebben. Ook commercieel gezien is dit verstandiger. De klant krijgt immers een totaalbeeld van de reportage die ik gemaakt heb en dan wil de klant soms meer foto’s dan we eerst hebben af gesproken.

Hieronder laat ik een drietal “voor en na”-voorbeelden zien. De eerste foto is zoals deze uit de camera komt. Dit is een zogenaamde RAW-foto. Een dergelijke foto heeft ALTIJD bewerking nodig. Het tweede beeld is zo als ik het helemaal klaar beschouw. De hoeveelheid bewerking en het aantal stappen daartussen variëren van foto tot foto. Uiteraard heb ik hier voor voorbeelden gekozen waar het verschil heel duidelijk waarneembaar is!

Voorbeeld 1

Voor:

 Na:

Voorbeeld 2

Voor:

Na: 

Voorbeeld 3

Voor:

Na:

Er hangt tegenwoordig rond het bewerken van foto’s een zweem van ‘verdraaien van en/of knoeien met de werkelijkheid’. Ik heb daar een vrij uitgesproken standpunt in: Ik beschouw mijzelf als een commercieel fotograaf die werkt voor klanten die een optimaal resultaat (mogen) verwachten. De klant is volgens mij niet geïnteresseerd in de werkelijkheid, maar in goede en aansprekende foto’s van zijn project. Een fotograaf die een nieuwsfoto voor de New York Times moet maken, heeft uiteraard andere normen.

Reacties zijn altijd welkom! Klik op het hartje en geef je mening!

Straatfotografie richt zich vooral op wat zich afspeelt op de straat. Als fotograaf van architectuur en infrastructuur bevind ik me natuurlijk al vaak op straat. Al is mijn focus dan toch anders. Onlangs volgde ik een workshop straatfotografie. Fotoclub Ef Elf uit IJsselstein (waar ik lid van ben) bestaat dit jaar 35 jaar. De workshop was georganiseerd in het kader van dit jubileum. Het leek me interessant om in deze workshop eens wat anders te proberen. Ook in de foto’s die ik in opdracht maak, probeer ik meer mensen te plaatsen. Al is dit dan best lastig, omdat mensen vaak wat krampachtig reageren als je met je camera op een statief staat te fotograferen.

Op zaterdag 22 oktober 2011 was het schitterend weer en konden we heerlijk fotograferen in Utrecht. De workshop werd geleidt door Martin van Thiel van de fotografieopleiding Statief in Utrecht. Telkens werden we op een andere plek even aan het fotograferen gezet. Dan moest je de beste foto kiezen. Het thema van de foto was de eerste van een serie van 5. Je ging dus vervolgens verder fotograferen met dit thema en proberen nog 4 foto’s voor je serie erbij te maken.

Op het plein achter het stadhuis zag ik deze 2 dames lopen en door het tegenlicht het randje licht om hen heen verschijnen. Ik snelde achter ze aan (ze hadden niets in de gaten) en drukte 2 keer af en maakte ook nog een horizontale foto. Mijn beste foto uit de serie Mens en stad.

Rond de middag kwamen we bij de Dom aan. Hier liepen een grote groep Taiwanezen rond. Volgens goed Aziatisch gebruik, fotografeerden ze alles wat maar te fotograferen viel. Ze wilden zelfs met ons op de foto!  Mijn doorbraak in Azië is dus wellicht aanstaande ;-)  Deze foto is van twee Taiwanese dames die elkaar fotografeerden met de Utrechtse Dom op de achtergrond. De foto vormde de basis van de serie Perspectief. Gek genoeg was dat best lastig. Zeker omdat ik mezelf voor deze dag de focus op mensen had op gelegd.

Na wat tussenopdrachten, was de laatste opdracht (in de buurt van Het Ledig Erf) om een thema te kiezen dat abstract was en los van de fotografie. Dat resulteerde voor mij in het thema Dramatiek. Met de steeds lager staande zon kon ik mede-workshopper Nienke op een dramatische manier vast leggen.

Al met al was het een leuke, maar ook heel leerzame dag. Leerzaam om voor één dag de focus eens op mensen te leggen i.p.v. stenen en beton. Ik hoop het geleerde ook in mijn ‘normale’ werk als architectuurfotograaf in te kunnen zetten. Meer straatfoto’s van deze workshop en van een recente trip naar Rotterdam kun je bekijken in Personal Series: Straatfotografie. 

Laat ik deze wat uitdagende blogpost eens beginnen met een ferm nee op deze vraag. Ja, in fotografenland hoor ik steeds maar weer dat je zelf moet gaan printen. Maar waarom dan?

Wat je het meest hoort is: controle! Meer controle over het eindresultaat. Je kunt uit een enorme berg verschillende papiersoorten kiezen en het papier kiezen dat het beste past bij jouw werk. En nadat je foto uit de printer is komen rollen kun je nog wat bijstellen en opnieuw op printen drukken. En ja het is natuurlijk een mooi gezicht om je eigen foto uit de printer te zien rollen. Ik kijk er op beurzen ook wel eens naar. Mooi hoor!

Maar toch heb ik nooit echt de drang gehad om een printer aan te schaffen. Druk ik dan nooit wat af zul je misschien denken? Jawel toch wel. Als ik gewoon een goede print nodig heb laat ik dit bij Profotonet afdrukken. Prima kwaliteit voor een redelijke prijs. En dat is ook een van de belangrijkste bezwaren die ik heb tegen zelf printen: de kosten.

Afhankelijk van je eisen (en die zijn bij fanatieke fotografen meestal nogal hoog) moet je ergens tussen de 800 en 2000 euro investeren in een goede printer. Maar dat is slechts het begin. Als die printer dan gekocht is en op het bureau staat begint het pas. Immers even een druk op de knop en je perfecte print is klaar dat werkt niet zo. Er komt behoorlijk wat kennis bij kijken. Dus gooi je er ook nog een workshop of cursus tegen aan. Een dagje Epson Academy kost 199 euro. Mooi nu nog een paar pakken papier en het feest kan beginnen! Dat er later ook nog dure cartridges aan geschaft moeten worden laat ik nog maar even buiten beschouwing.

Stel nu dat je een perfecte print uit je nieuwe printer hebt laten rollen. Wat nu? In een passe-partout en aan de muur er mee? Prima, maar er is zoveel meer mogelijk nu. Op schuim, op Di-bond aluminium, onder acrylglas, met allerlei lijsten etc. etc. Als je dit wil, moet je dit weer ergens anders laten doen.

Zo als je merkt ben ik niet erg enthousiast over zelf printen. Ik heb deze zomer het online lab White Wall in Duitsland ontdekt. White Wall biedt topkwaliteit voor een redelijke prijs. Zij gebruiken Durst Lambda en Lightjet Océ printers. Printers die wij als fotograaf niet kunnen betalen. Bovendien kun je kiezen uit diverse papiersoorten van Fuji en Kodak. Voor mij voldoende. Ik zou gek worden van het idee dat ik bij iedere foto moet kiezen uit honderden papiersoorten. En dan mijn allerbelangrijkste reden: Ben ik als fotograaf die af en toe eens een foto print, in staat de mate van excellentie te bereiken, die een toplab heeft waar iedere dag een enorme hoeveelheid prints en kunstwerken worden gemaakt? Ik heb die illusie niet…

Daarnaast bied White Wall mij een aantal belangrijke voordelen. Vijf jaar garantie op geleverde kunstwerken. Hoe doe jij dat als je een print aan een klant levert? Wat als PostNL er een knik in maakt? Hoeveel tijd en geld kost naast het printen de handeling en verzending? Ik zie veel fotografen beginnen met het verkopen van eigen prints, maar iedere keer dat iemand daadwerkelijk koopt kost dit werk. Of je legt een voorraad aan, maar dat is risicovol. Wat als je deze prints niet verkocht krijgt? Vervolgens moet je dit in een koker gaan doen, naar het postkantoor brengen, etc. Ik vind dat klinken als werk.

White Wall biedt de mogelijkheid om zelf een webwinkel in te richten. Dit geeft mij de gelegenheid om mijn werk breed aan te bieden en nadat de foto in de winkel staat, kan deze verkocht worden zonder dat het mij tijd kost. White Wall produceert het gekochte kunstwerk en verzend het degelijk naar de klant. En als er wat mis gaat, geven zij de benodigde service.

Ik heb nu White Wall als voorbeeld gebruikt, maar er zijn natuurlijk ook nog andere bedrijven die prima werk leveren. De keuze is aan jou zou ik zeggen. Tot slot wil ik nog wel een beetje nuance aanbrengen in dit verhaal. Het is best mogelijk dat het voor sommige fotografen wel interessant is om zelf te printen. Heb je een goed lopende portretstudio en je wilt mensen meteen de foto mee kunnen geven? Moet je echt iedere dag prints maken? Prima! Wat mijn punt is, dat veel fotografen achter elkaar aan rennen en zich laten verleiden door de printer en papierfabrikanten om ook zelf te gaan printen. Zonder al te goed na te denken over het waarom, de gevolgen(!) en de alternatieven.

Ik heb met dit stuk een stevige knuppel in het ‘fotografen-hoenderhok’ willen gooien. Dus ik ben benieuwd naar die waslijst aan tegenargumenten! Waarom zit ik er helemaal naast? Klik op het hartje en geef je reactie. Mijn webwinkel kun je bekijken op http://www.TuurNietNaarEenSaaieMuur.nl

Dit jaar heb ik een aantal opdrachten gedaan waarbij ik infrastructuur in beeld mocht brengen voor Movares. Bij het fotograferen van infrastructuur komen een aantal specifieke dingen kijken die ik hier graag met jullie wil delen. Ik ga in dit artikel ervan uit dat het om een opdracht voor een commercieel bedrijf gaat, die foto’s van een infrastructuurproject wil hebben en deze vervolgens gaat gebruiken voor hun marketing. Voor dit artikel ga ik er verder van uit dat het om een weg gaat.

1. Licht

Licht is belangrijk bij elke soort fotografie, dus ook bij de fotografie van infrastructuur. Ik kies zeker geen grijs weer uit. Dat geeft een project nooit goed weer. Het gaat immers om een commercieel fotowerk. Het komt in een brochure of op een website en moet een boodschap verkopen. Dit is geen kunstfotografie, waarbij ik voor grijs weer zou kunnen kiezen om sereniteit uit te drukken.

Als ook de straatverlichting in beeld moet worden gebracht kies ik het liefst voor helder weer. Dan is de kans op een mooi blauw uur met een krachtige blauwe lucht het grootst. Het blauwe uur is het eerste uur na zonsondergang of het uur voor zonsopkomst. De combinatie van een beetje daglicht en de straatverlichting is het mooist. Bij helder en koel weer is er soms ook kans op mist of nevel. Als deze niet te dik zijn (en ook weer optrekken) is dit een cadeautje voor mij als fotograaf. Immers het licht heeft nu een ‘drager’ waar het tegen aan kan schijnen. Dat maakt de werking van de aangelegde verlichting nog duidelijker. Als ik kies voor een klein diafragma, bijvoorbeeld f/16 of f/22, dan ontstaan er rond de lichtjes in de foto (van bijvoorbeeld de straatlamp) sterretjes. Dat geeft een mooi effect in de foto.

2. Veiligheid!

Dit lijkt misschien een dooddoener, maar is het beslist niet. Als ik in de buurt van een weg aan het fotograferen ben, houd ik altijd de veiligheid in acht! Ik draag rondom wegen altijd een duidelijk oranje en reflecterend hesje.

Als ik een wat extremer standpunt wil kiezen aan de rand van bijvoorbeeld water, kijk ik eerst goed om me heen en zorg dat ik stabiel sta, zit of lig.

Ook ga ik niet vlak langs de weg staan direct na een tunnel. Mensen schrikken zich wild, omdat ze het niet verwachtten. Geen enkele foto is belangrijker dan de veiligheid van mijzelf of van de weggebruiker. Of zoals ze (vrij vertaald) in de bouw zouden zeggen: Ik fotografeer veilig of ik fotografeer niet!

3. Vulling van de weg

Bij het fotograferen van een weg is het belangrijk dat op de foto deze weg goed gevuld is met verkeer. Immers ik wil het gebruik van de infrastructuur fotograferen. Dit klinkt simpel, maar kan in de praktijk toch nog wel eens een behoorlijke uitdaging zijn.

Het aanbod van verkeer (vrachtwagens, auto’s, etc.) is vrijwel nooit een constante stroom. En zeker niet op het moment dat ik fotografeer vanwege het licht. Als er een stroom verkeer aankomt, dan schiet ik een serie foto’s! Achteraf kan ik dan bepalen welke foto de beste vulling heeft en waar welke auto het lekkerst in beeld zit. Dit geeft me de mogelijkheid om kritisch te kiezen. Soms is zelfs de kleur van een auto bepalend. Lichte auto’s (bijvoorbeeld zilvergrijs) geven vaak lelijke uitgebeten plekken in de foto als er het licht verkeerd op valt. Het is dus echt nodig om zulke uitgebreide series te maken.

Als er meer weghelften op de foto komen of een kruising of een viaduct, dan kan ik meerdere foto’s samenvoegen in Photoshop om tot een optimale vulling van de wegen te komen. Als ik op straatniveau sta te fotograferen, zijn vrachtwagens in de foto meestal niet welkom. Door hun grootte nemen ze het zicht te veel weg. Op de foto zie je ook een stuk minder van de omgeving. Ze domineren teveel de foto en dat is niet wenselijk. Immers het gaat slechts om vulling van de infrastructuur die ik in beeld breng. Een uitzondering is wanneer ik in het donker met lange sluitertijden werk, dan kijk je als het ware door de vrachtwagen heen en zie je alleen lichtstrepen. In het donker zorgt de contourverlichting (die vrachtwagens meestal hebben) dan voor lichtstrepen op een andere hoogte dan de personenauto’s. Dat is een plus!

4. Beweging

Infrastructuur gaat over verbinden, mensen en goederen die zich van a naar b verplaatsen. Bij uitstek dus een onderwerp dat om dynamiek in de foto’s vraagt. Gelukkig is er volop beweging voor handen om dit in de foto’s te betrekken.

In het donker kan ik dit nog beter zichtbaar maken door het gebruik van lange sluitertijden. Een sluitertijd van 15 seconden of langer zorgt er voor dat verlichting van auto’s als een lichtstreep in de foto zichtbaar wordt. Als er nog te veel licht is, kan ik eventueel en een grijsfilter gebruiken om licht weg te nemen. Het mooiste werkt dit in het blauwe uur. Ook hier let ik weer sterk op de vulling van de weg (met voldoende lichtstrepen).

5. Creativiteit

Veel fotografen zullen het fotograferen van een weg niet direct als een van de meest opwindende onderwerpen voor hun fotografie beschouwen. Ik denk dat ze het verschrikkelijk mis hebben.

Er gebeurd verschrikkelijk veel en ook van de meest ‘saaie’ objecten zoals een stoplicht (of in jargon een verkeersregelinstallatie) zijn interessant in beeld te brengen. Daarbij refereer ik nog maar een keer aan punt 1: Licht! De Belgische fotograaf Leonard Misonne heeft het prachtig verwoord: Light glorifies everything. It transforms and enables the most common place and ordinary subjects.

Enkele voorbeelden van wat ik bedoel:

Ik ben erg benieuwd wat jullie van deze aandachtspunten vinden. Mis je iets?

Beste Blog vrienden,

Allereerst mijn excuses dat jullie zolang op een nieuwe bijdrage hier hebben moeten wachten. Afgelopen maanden werd ik (en mijn nabije omgeving) geplaagd door gezondheidsproblemen. Gelukkig is dat nu achter de rug en kan ik de draad weer (stevig) op pakken.

In februari had ik hier op vooruit lopend al een nieuwe Nikon D700 en bijbehorende lenzen aan geschaft. En enkele weken geleden, kreeg ik door deelname aan een meeting van het Urban Photo Collective, gelegenheid om op twee autosloperijen in Rotterdam te fotograferen. Even een heel ander onderwerp dan mijn normale kost, maar een leuke uitdaging. Op deze zaterdag deed de lentezon uitstekend haar best en werd het een heerlijke middag om te fotograferen.

In het begin was het best lastig om orde in de chaos voor mijn ogen te scheppen. Stel je een flink terrein voor waar overal auto’s tweehoog gestapeld liggen. Toen mijn oog op de chromen antenne van een oude Audi 80 viel, ging er een wereld(je) open. Vervolgens concentreerde ik me alleen op de antennes en later ook de ruitenwissers (of wat daar van over was). In combinatie met de laagstaande lentezon (het was nog wintertijd) leverde dit interessante spiegelingen en schaduwlijnen op. Ook heb ik gewerkt met een kleinere scherptediepte als normaal. Zo kwam ik er al snel achter dat mijn nieuwe lenzen een prachtige onscherpte hebben bij gebruik van een groot diafragma.

Hier vind je de complete serie van de foto’s van de autosloperij.

Tot gauw weer!

Beste Blogvrienden,

Ik geef toe een wat vreemde titel voor mijn artikel deze keer. Ik wil het met jullie over een voorval hebben, dat ik afgelopen week meemaakte. Op een bijeenkomst kwam ik iemand tegen en die zocht een fotograaf. De conversatie ging min of meer als volgt:

Man: ”Ik heb een netwerkclub en ik zoek een fotograaf die tijdens onze netwerkbijeenkomsten wat foto’s kan maken”.

Ik: ”Ik ben een fotograaf en ik fotografeer alleen landschap- en architectuur”.

Man: ”Ja, maar ik heb maar een paar plaatjes nodig en daarna kun je netwerken tijdens die bijeenkomst. Daar zijn ook makelaars.”

Ik: ”Ja, maar ik fotografeer alleen landschap en architectuur en portret/evenementenfotografie laat ik graag aan anderen over”.

 De verbazing spatte nu bijna van het gezicht van de man af.

 Man: “Ja, maar je kunt toch wel een paar plaatjes maken?”

Ik: ”Ik heb echt een duidelijke focus gekozen voor mijn activiteiten en ik fotografeer alleen landschap en architectuur en mensen fotograferen laat ik graag aan andere fotografen over. Als ik tijdens een dergelijke bijeenkomst ga fotograferen zend ik een verwarrende boodschap uit!”

 De verbazing van de man was nu bijna omgeslagen in boosheid of afgrijzen of iets wat er ergens tussenin lag. Het resultaat was dat we uit elkaar gingen zonder dat we iets voor elkaar konden betekenen. 

Het onbegrip van de man is iets wat ik de afgelopen jaren wel eens vaker tegen ben gekomen. De conversatie was dan anders, maar het resultaat was vaak toch dat ‘de andere kant’ er maar weinig van begreep. Een fotograaf waar hij/zij werk voor had en die ‘weigerde’ dit… 

Een paar jaar geleden stond ik voor een belangrijke beslissing in mijn leven. Wilde ik van fotografie mijn beroep maken? Anderen adviseerden mij dan om dit te doen. Ja, natuurlijk dacht ik dan. Iedereen wil van zijn hobby wel zijn beroep maken. Maar kan dat ook echt?, dacht ik dan. Ben ik goed genoeg? Kan ik mij onderscheiden van de massa? Er zijn zo ontzettend veel goede fotografen! Voor ik begon heb ik heel veel websites bekeken van andere fotografen. Daar trof ik dan soms wel tot 8 verschillende takken van fotografie aan op een dergelijke site! Kortom wij fotograferen alles! Twee dingen bleven er dan bij mij hangen: Als ik een potentiële klant was, waar moet ik die fotograaf voor bellen? En waar is die fotograaf nu echt goed in? Dat heeft mede mijn focus op landschap en architectuur bepaald. Ik wilde een duidelijke focus voor mijn activiteiten. Uiteraard is het ook zeer belangrijk dat ik voor beide onderwerpen een passie heb en ik denk dat de sterkte van mijn fotografie in deze twee takken van de fotografie ligt. 

Nu terug naar de man en de wat vreemde titel van dit artikel. De man stond in mijn ogen voor mijn toonbank en vroeg om een krop sla… Terwijl ik slager ben! Ik verkoop slechts vlees (lees: architectuur- en landschapsfotografie) en geen kroppen sla. En de beste man vroeg toch echt een krop sla! Ik ben nog steeds blij dat ik deze duidelijke focus gekozen heb, ook al levert dat soms wat onbegrip op. Ik heb nu precies die klanten die ik voor ogen had bij de start van mijn bedrijf, al kunnen er altijd nog meer bij natuurlijk. Overigens bedacht ik me later, dat ik de man wel een alternatief had moeten bieden. Dus heb ik een fotograaf gemaild die portret/evenementenfotografie doet en hem het telefoonnummer van de man gegeven. Wat vind jij? Moet je als slager ook kroppen sla verkopen of alleen vlees? Ik ben erg benieuwd wat jij er van vind!

1. Geef zo veel mogelijk informatie over het gebouw

Als architectuurfotograaf heb ik graag zo veel mogelijk informatie voordat ik op pad ga. Natuurlijk verwacht ik de meest voor de hand liggende informatie zoals het adres, maar ook bijvoorbeeld de naam van de architect (als die niet zelf de opdrachtgever is). Als de architect het gebouw op zijn website heeft staan geeft dit mij als fotograaf meer informatie over het gebouw dat ik fotografeer. Wat heeft de architect bedoeld met het gebouw? Hoe heeft hij rekening gehouden met de inpassing in de omgeving? Dit kan mij als architectuurfotograaf helpen om het gebouw beter te fotograferen! Informatie over de ligging van het gebouw t.o.v. de zonrichting is ook erg handig! Zijn er andere bijzonderheden ter plaatse? Kortom geef alle informatie die je hebt!

2. Geef duidelijk aan waar je de foto’s voor nodig hebt

Heb je de foto’s nodig voor een brochure of voor op de website? Of beiden? Zijn Jpeg-bestanden groot genoeg of wil je de bestanden ook graag in Tiff-formaat? Deze informatie is belangrijk voor mijn workflow als fotograaf. Als ik deze informatie heb voordat ik begin kan dit veel werk en heen en weer zenden van bestanden schelen.

3. Geef duidelijk aan wat voor soort foto’s je zoekt

Zoek je foto’s die een goede presentatie geven van het door jullie gerealiseerde project? Of heb je foto’s nodig voor een AFM-brochure? Dat betekent altijd kleurenfoto’s, goed weer en zowel overzicht als detailfoto’s. Heb je meer “kunstzinnige” foto’s nodig? Dan zijn zwart-wit foto’s wellicht ook een optie. Wil je foto’s zonder mensen en auto’s? Kortom wil je het pure gebouw? Of moet de foto juist een levendig beeld geven van dat winkelcentrum dat jullie gebouwd hebben? Geef ook aan hoeveel fotowerk je nodig hebt. Enkele foto’s voor de beschrijving van het project op de website of een uitgebreide serie voor de AFM-brochure? Als je meer fotowerk nodig hebt, betekent ook dat er meer fotowerk gemaakt moet worden, bewerkt, etc. Het is belangrijk om over dit soort dingen na te denken alvorens je mij als architectuurfotograaf op pad stuurt. En het voorkomt ook teleurstellingen achteraf.

4. Geef me de tijd

Deze klinkt op het eerste gezicht wat flauw. Ja, meer tijd willen we allemaal wel denk je misschien. Maar het komt voor dat ik gebeld word met de vraag of ik gebouw X wil fotograferen. En we hebben de foto’s over 3 dagen nodig… En op de een of andere manier gebeurt dit dan ook nog in een week dat de zon zich compleet verstopt achter een grijs wolkendek! Soms kan het niet anders, maar probeer vooruit te denken. Dat een gebouw klaar is komt niet helemaal uit de lucht vallen. Ook al kan ik nog niet meteen op pad, het is altijd prettig als ik mijn voorbereiding vast kan doen. Als ik die klaar heb, kan ik ook sneller en beter voorbereid op pad.

5. Goed weer is noodzakelijk

Ook deze lijkt misschien een beetje een open deur. Maar ik kom steeds maar weer de gedachte tegen dat je met Photoshop wel mooi weer in een foto kunt “toveren”. Natuurlijk maakt Photoshop een aantal dingen makkelijker. En het maakt je als architectuurfotograaf vooral mogelijk om het maximale uit je bestanden te halen. Echter als je fotografeert op een grijze dag, gaat die fraaie aluminiumgevel van dat gebouw nooit sprankelen. Geen enkele hoeveelheid werk met Photoshop kan deze werking van de zon vervangen!!! Het is zo zonde als de zorgvuldige keuze van materialen door de architect geen recht wordt gedaan door een gebouw op het verkeerde moment te fotograferen. De foto bij dit artikel laat mooi zien hoe het goede licht het gebouw echt tot leven brengt. En in je brochure of op je website spat een gebouw in grijs weer ook niet echt van het papier of scherm. Doe jezelf en je project niet te kort! Goed weer is en blijft nodig.

Mijn architectuurportfolio vind je hier: http://www.jvfotografie.com/portfolio/architecture__exterior 

Uiteraard vind ik het leuk om te horen wat je van deze tips vind. Mee eens of juist niet? Klik op het hartje rechtsonder dit artikel en maak van je hart geen moordkuil.

Mijn simpele antwoord luidt: nee dat kan niet. Ja, dat is even schrikken als je geen sterke aanhanger bent van het gebruik van een statief bent, zoals ik! Maar het is echt mijn sterke overtuiging. Laat ik een poging doen om dit uit te leggen en de ja-zeggers proberen te overtuigen.

Bij het fotograferen van architectuur is de scherpte van de foto die we maken van het allergrootste belang. En natuurlijk is het mogelijk om uit de hand een scherpe foto te maken. Als er genoeg licht is en je kiest niet al te kleine diafragma’s dan blijft de sluitertijd wel in de range die je goed kunt stilhouden. Echter omdat juist die scherpte zo belangrijk is bij architectuur, kies ik vaak een redelijk klein diafragma (f/13 of f/16). En als er dan wat minder licht is, dan kun je dat simpelweg niet meer goed stilhouden. Bovendien gebruik ik vaak een polarisatiefilter, welke ook nog twee stops licht weg neemt. Buiten dat wil ik iedere niet-statief gebruiker uitdagen om het eens na elkaar te doen. Maak eerst een foto uit de hand en vervolgens dezelfde foto vanaf statief. Laadt als je thuis bent beide foto’s in Photoshop in en bekijk ze beiden op 100%. Wees eerlijk! De op statief genomen foto is toch iets scherper?

Is scherpte de enige reden van de onmisbaarheid van het statief? Nee zeker niet. Met een statief is makkelijker en beter mogelijk om een afgewogen compositie te maken. Het vertraagd wat, wat bij architectuurfotografie alleen maar goed is. En het luistert vaak uiterst nauw om een goede compositie te maken. Ook daarbij helpt het statief je. En als je dan die uitgewogen compositie gemaakt hebt, heb je de mogelijkheid om even te wachten tot die zon die net achter die wolk was gegaan weer terugkomt. Of te wachten tot er geen auto’s voorbij komen of die mensen die langs lopen op een goede plek in het beeld staan. En dan op het juiste moment met je kabelontspanner af te drukken. Probeer dat maar eens met de kamera in je hand!

Hopelijk heb ik de ja-zeggers overtuigd. Betekent dit nu dat ik nooit uit de hand schiet? Nee, ik kan je geruststellen, zelfs ik schiet wel eens uit de hand. Bijvoorbeeld als ik stijl omhoog wil richten, maar dan nog gebruik ik mijn statief! Ik plaats er mijn elleboog op en richt mijn kamera omhoog. Het gaat er niet om met dit stukje mijn gelijk te behalen, maar ik probeer slechts iets duidelijk te maken. Het heeft geen zin de duurste kamera en de duurste lenzen te kopen en vervolgens uit de hand te gaan werken. Dan heb je jouw geld niet goed besteed. En ja, het is meer gesjouw met een statief, tenzij je geld hebt voor een carbonexemplaar. Maar als mensen zeggen dat je foto’s altijd zo mooi scherp zijn, vertel je ze met trots dat je altijd vanaf statief werkt!

Als professioneel architectuurfotograaf krijg ik vaak aanvragen van klanten of ik een bepaald gebouw kan fotograferen. Natuurlijk! Maar we hebben de foto’s de volgende week nodig…

En op de een of andere manier krijg ik een dergelijke aanvraag altijd met een voorspelde weersverwachting van de komende 7 dagen grijs en of regenweer. Kortom weer dat ongeschikt is om een gebouw goed te fotograferen. In mijn bescheiden visie is enige mate van zonlicht noodzakelijk om de gevelmaterialen en dus ook het gebouw te laten sprankelen. Dan doe ik optimaal recht aan de visie van de architect en komt de uitstraling van het gebouw optimaal naar voren. Er zijn wel uitzonderingen mogelijk. Sommige materialen kunnen ook weer zo veel reflectie veroorzaken dat dit problematisch is bij het fotograferen. Al is dit voor een groot deel op te vangen door het tijdstip dat ik er ben goed te kiezen.

Op het moment dat ik een dergelijke klant aan de lijn heb, is het figuurlijk gezien op eieren lopen in een dergelijk gesprek. Natuurlijk wil ik de opdracht doen en de klant graag ter wille zijn. Maar ik wil ook dat de opdracht foto’s met de gewenste kwaliteit oplevert. En dat ik daarbij nu eenmaal afhankelijk ben van het weer. Ik zeg wel eens: “Het weer kan ik niet maken, maar als het weer is maak ik de foto’s”. Ik hamer altijd nadrukkelijk op het kwaliteitsaspect. Zeker als ik weet dat de klant de betreffende foto’s in diverse verschillende commerciële uitingen gaat gebruiken, zoals brochures, websites etc. Als de foto’s minder goed zijn, dan betekent dit dus ook dat de presentatie minder goed is.

Aan de andere kant snap ik ook wel dat het voor klanten niet altijd mogelijk is om een opdracht eerder te verstrekken. Als het nieuwbouw betreft bijvoorbeeld dan is de opleverdatum bepalend. En de aannemer heeft al zorgen genoeg… Ook kunnen er andere redenen zijn dat er grote druk zit op het traject van de brochures. Men moet gewoon beeldmateriaal hebben, want een fotoloze brochure is helemaal geen optie. Dan rest me niets anders dan de opdracht onder de gegeven condities te accepteren. Uiteraard maak ik dan wel duidelijk aan de klant, dat men (als het weer niet meewerkt) niet de gebruikelijke kwaliteit mag verwachten.

Als je hier op diverse fotoforums in de ‘afdeling’ architectuur kijkt, zie je heel veel detailfoto’s van gebouwen. Een foto van een deel van het dak, een deel van die grote deur, die mooie ramen etc. Afgemeten aan het aantal reacties, dat dergelijke foto’s krijgt, zijn deze foto’s populairder dan architectuurfoto’s die het grotere geheel laten zien. Dus het grootste gedeelte van het gebouw of het hele gebouw in zijn omgeving. Ik zal proberen uit te leggen waarom het grote geheel zo belangrijk is.

Architecten besteden bij het ontwerpen van een gebouw heel veel aandacht aan de inpassing van het gebouw in de omgeving waar het komt te staan. Is het een hoog gebouw tussen allemaal laagbouw of wordt het omringd door andere hoge gebouwen? Is het een hypermodern gebouw tussen middeleeuwse gebouwen? Zomaar wat scenario’s waarbij een architect moet nadenken over hoe hij het gebouw inpast in deze omgeving. Hoe zijn ontwerp in de omgeving past is vaak een zeer belangrijk beoordelingspunt bij een ontwerp. Kortom de omgeving van een gebouw maakt een wezenlijk onderdeel uit bij het ontwerpen van een gebouw. Waarom dat dan niet eens in beeld brengen?

Zijn die details dan niet belangrijk? Jazeker wel. Architecten besteden ook aan de details ontzettend veel aandacht. Maar als fotograaf is het een uitdaging om een gebouw goed op de foto te zetten. Een goede compositie maken van dat mooie detail van een gebouw kan ook best een uitdaging zijn. Het is wel makkelijker.

Waarom?
- Veel minder last van storende beeldelementen om het gebouw (lantaarnpalen, bomen, vuilnisbakken, banken, enz.)
- Op een kleiner gedeelte van het gebouw valt het licht sneller goed.
- Als je het hele gebouw op de foto zet is het moeilijker om er als fotograaf er ‘wat aan toe te voegen’. Het lijkt dan al snel een simpele registratie.

Ik had eens een gesprek met de hoofdredacteur van het Vakblad ‘De Architect’. Hij zei het volgende: “Als architectuurfotograaf is het de kunst om de essentie van een gebouw te vangen”. De essentie van een gebouw is natuurlijk altijd meer dan dat ene detail van het gebouw. Maar het hoeft ook niet te betekenen dat het gebouw er altijd helemaal op moet.

Ik probeer met dit stukje te prikkelen en te stimuleren. Verlies jezelf niet alleen in de details. Doe recht aan het werk van de architect en kijk naar het grotere geheel. Ga op zoek naar de essentie van het gebouw dat je fotografeert!