John Verbruggen Fotografie

Deze keer wil ik het met jullie kort hebben over wat ik doe voordat ik op pad ga. 

1. Informatie over de locatie

Allereerst probeer ik zoveel mogelijk informatie van de klant te krijgen. Daarnaast kijk ik ook altijd zelf verder op internet wat ik over een bepaald gebouw of locatie kan vinden (tekst, filmpjes, foto’s). Zodat ik een zo goed mogelijk beeld krijg van het gebouw en wat ik verder kan verwachten.

2. Wanneer moet ik er zijn?

Over het algemeen is de voorgevel van een gebouw het meest belangrijk en in het oog springend. Maar ook andere delen van het gebouw kunnen ook van belang zijn voor de klant. Vastgoedbedrijven hebben vaak wat andere wensen. Om nu precies het moment van de dag, dat ik op locatie moet zijn te bepalen, maak ik gebruik van de Sun Seeker-app op mijn iPad. Deze kost $ 4,99. In de screenshots hieronder krijg je een indruk hoe dit werkt.

3. Waar moet ik precies zijn?

Daarnaast maak ik uiteraard gebruik van Google maps (http://maps.google.nl/) met de satellietkaarten en als het beschikbaar is Google Streetview. Je komt automatisch in Streetview terecht als je in Maps blijft inzoomen. De satellietkaarten en de beelden in Streetview zijn helaas meestal enkele jaren oud en voor nieuwere locaties niet te gebruiken. Voor het berekenen van de afstand maak ik gebruik van de online reisplanner van TomTom http://routes.tomtom.com. Ik hoor mensen wel eens klagen over hun TomTom. Ik heb echter een abonnement op de kaartupdates en dan gaat het in 98 % van de gevallen wel goed. Het bedrag dat deze updates mij kosten sparen me veel tijd en ergernis! 

4. Het weer

Uiteraard is het weer zeer belangrijk voor mij als buitenfotograaf. De site die ik daarvoor het meeste gebruik is www.weer.nl. Uiteraard kijk ik altijd naar de plaats waar ik naar toe moet. Hoewel Nederland klein is, kunnen er toch nog grote verschillen optreden. Ook ik heb uiteraard te maken met de niet altijd 100% betrouwbaarheid van weersvoorspellingen. Wat ik doe is dat ik (indien mogelijk) al een aantal dagen voordat ik op pad ga, kijk naar het weer. Stel het is maandag en ik zie dat er voor vrijdag een mooie dag met 10 uur zon voorspeld wordt. Met deze voorspelling in mijn hoofd, blijf ik de daarop volgende dagen naar deze vrijdag kijken. Verandert de voorspelling? Wordt het voorspelde aantal zonuren minder? Verandert de voorspelling steeds (zowel negatief als positief)? Als je deze dingen meeneemt, kun je met een wat grotere zekerheid voorspellen of de voorspelling van het weer ook uit komt.

Naast www.weer.nl, maak ik ook nog gebruik van de Weather Pro App. Deze kost € 2,99. Zowel deze app als de website worden door Meteo Consult van gegevens voorzien.

Hopelijk staan hier wat interessant tips bij, ook al ga je niet op pad om een gebouw of een landschap te fotograferen!

Deze keer wil ik het over het blauwe uur hebben. Met het blauwe uur bedoel ik, dat ‘s ochtends een uur voor zonsopkomst en ’s avonds een uur na de zonsondergang de lucht helderblauw kleurt. Voorwaarde is wel dat het onbewolkt is. Bij een zwaar bewolkte lucht is de kleur minder fraai. Het blauwe uur is een gedeelte van de schemering en duurt in de praktijk vaak niet langer dan een kwartiertje.

Het blauwe uur wordt vaak verward met het gouden uur. Dit is het uur voor zonsondergang en het uur na zonsopkomst. Het gouden uur heeft een heel ander karakter qua licht als het blauwe uur. Afhankelijk van de omstandigheden zal het licht in het gouden uur vooral warm van kleur zijn met geel, oranje en roodtinten.

Waarom is dat blauwe uur zo interessant?

In de architectuurfotografie is het blauwe uur populair om te fotograferen. In deze periode is het mogelijk om met het laatste restje daglicht (of ’s morgens het opkomende eerste licht) en de verlichting in het gebouw zelf een mooi uitgebalanceerde weergave van het gebouw te fotograferen. De omgeving wordt mooi zichtbaar, maar ook de contouren en de binnenkant van het gebouw door de interieurverlichting. Als het ’s avonds helemaal donker geworden is word de lucht in de foto zwart. Dit wordt al snel te zwaar en lelijk in de foto. Ook de contouren van de minder goed verlichte delen van het gebouw ‘verdwijnen’.

Als fotograaf luistert het dus erg nauw om precies in het blauwe uur (beter kwartier) op de juiste plaats te zijn. Ook is het van belang om te weten dat ’s morgens vooral in het westen de lucht het diepst blauw kleurt en ’s avonds vooral in het oosten. Dit is iets waarmee je rekening kunt proberen te houden als je een gebouw fotografeert en dat tegen deze diepblauwe lucht als decor, neer wil zetten. De bovenstaande foto van de parkeergarage van het Maasstadziekenhuis en Zorgboulevard in Rotterdam laat dit mooi zien. Deze foto is ’s morgens vroeg genomen en achter de parkeergarage zorgt de diepblauwe lucht in het westen voor een mooie achtergrond.

Naast architectuur kan in het blauwe uur ook prima infrastructuur en landschap gefotografeerd worden!

Deze landschapsfoto laat zien dat een bepaalde hoeveelheid wolken voor een landschap wel goed kan werken. Voor architectuur vind ik een helder blauw uur het mooist!

Wat denk jij? Heeft het blauwe uur een meerwaarde voor een foto van architectuur of infrastructuur? Of zie jij liever een zwarte lucht?

Deze keer doe ik vanaf deze plek een oproep. Onlangs kreeg ik via Twittercontact, de mogelijkheid om te exposeren in een hotel in Amsterdam. Ik ben in dat hotel gaan kijken en het bleek een cocktailbar met een prachtig uitzicht over heel Amsterdam. Wat mij ook opviel was het uitzicht over Amsterdam Centraal Station en het spoor dat Amsterdam uit slingert.

Toen ik ging nadenken over wat ik daar wil gaan exposeren, leek het me mooi om aan te sluiten, op wat je ziet als je naar buiten kijkt. Zo ben ik gekomen op het thema: De trein in het Nederlandse landschap. Hiermee wil ik mijn portfolio op het gebied van infrastructuur versterken en met een expositie onder een groter publiek onder de aandacht brengen.

Je ziet 2 foto’s in dit artikel die als een soort basis dienen voor dit project. Van hieruit wil ik gaan werken. Ik zoek het in de schoonheid van het Nederlandse landschap waar de trein doorheen rijdt en mijn eigen kijk daar op. Voor het maken van goede foto’s voor dit thema is het vinden van de juiste locaties zeer belangrijk. Daarvoor vraag ik je hulp!

Aan wat voor soort locaties kun je dan denken?

• Aan locaties waar het spoor door een interessant landschap loopt, bijvoorbeeld natuurgebieden, bollenvelden, weilanden met koeien, omringd door kassen met groeilampen, etc.
• Aan locaties waar het spoor op een bijzondere manier verweven is met andere infrastructuur (wegen, water, etc.).
• Bijzondere spoorbruggen
• Stations die heel landelijk gelegen zijn. Dus niet omringd door andere bebouwing.

Wat ga ik niet doen?

Luchtfotografie lijkt misschien op het eerste gezicht dè manier om dit onderwerp in beeld te brengen. Zeker na het zien van de televisieserie Nederland van boven. Het zou ongetwijfeld spectaculaire beelden opleveren, maar het is ook een hele kostbare manier. Bovendien heb ik ook geen ervaring met luchtfotografie en dat is wel nodig om dit ook goed te kunnen doen denk ik. Ik ga dit onderwerp dus alleen vanaf de grond in beeld brengen. De locaties moeten dus ook over de grond bereikbaar zijn.

Hoe kun je me helpen?

• Heb je tips over locaties? Reageer onder dit artikel of mail me op info@jvfotografie.com.
• Ken je organisaties of werk je voor een organisatie waarvoor dit project interessant zou kunnen zijn en dit project willen ondersteunen of samenwerken?
• Deel dit artikel met zo veel mogelijk mensen!

Benieuwd naar wat ik al heb? Foto’s de trein in het Nederlandse landchap.

De expositie staat voorlopig gepland op half december 2012.

Deze blogpost het tweede deel 6 foto’s van mijn memorabele 11 van 2011. Ik heb 11 foto’s van dit jaar op een rijtje gezet en de verhalen achter deze foto’s wil ik hier met jullie delen. Het zijn niet perse mijn allerbeste foto’s van het afgelopen jaar, maar wel 11 foto’s waar voor mij een verhaal aan vast zit. Met dit verhaal hoop ik iets van mijn gevoel voor deze foto’s met jullie te delen.

In 2008 ben ik gestart als fotograaf van landschap en architectuur. Dit jaar is daar nadrukkelijk infrastructuur als onderwerp bij gekomen. Voor ingenieursbureau Movares mocht ik diverse opdrachten verrichten, waaronder dit project: de nieuwe verbindingsweg N284 bij Hapert. Het fotograferen van een nieuwe weg: hoe zet je dat in beeld? De opdracht was om het gebruik van de weg in beeld te brengen. Bij het project hoorde een aantal kruisingen, fietstunnels, de verlichting, de verkeersregelinstallaties en deze nieuwe aansluiting op de snelweg A67. Ik was de dag ervoor ’s middags begonnen met het fotograferen van het project en deze morgen was ik om 5.15 uur weer op dit viaduct om deze foto te maken. Ondanks dit vroege tijdstip, was er geen gebrek aan verkeer op zowel de snelweg als op de nieuwe provinciale weg.

Met Bam Utiliteitsbouw regio Rotterdam, als nieuwe klant in 2011 was ik erg blij. Na het nieuwe stadsdeelkantoor in Den Haag in het voorjaar, mocht ik in september de nieuwe Zorgboulevard in Rotterdam fotograferen. Dit betekende dat ik naast deze parkeergarage ook de Medimall (Revalidatie, geboortehotel Aafje, Delta Psychiatrisch Centrum, etc) mocht fotograferen. Het Maasstad Ziekenhuis (wat er tussen staat) is door een andere bouwcombinatie gebouwd. Ik was ’s morgens om vijf voor zeven ter plaatste en zag een prachtig diepblauwe lucht. Samen met het licht van de parkeergarage en de spiegeling in het aangelegde water zorgde dit voor een prachtige sfeer. De rest van de dag was het ook prachtig weer en dus lukte het allemaal erg goed. Later kocht EGM architecten nog enkele foto’s van mij (terwijl zij zelf een goede fotograaf in dienst hebben). Een mooi compliment!

Oktober begon met prachtig weer. Op zondag 2 oktober was ik erg vroeg in het IJsselsteinse IJsselbos. Ik wilde graag zonnestralen in een nevelig bos fotograferen. Om de zon eerst wat verder op te laten komen liep ik naar de achterkant van het bos. Boven de weilanden hing prachtige mist. En af en toe stak de zon er voorzichtig door heen. Deze koe ving het zonlicht op en lichtte als het ware op in de mist. Gelukkig liep ze dicht langs de slootkant en had ik er nog een klein stukje spiegeling bij.

Deze foto komt uit een speciale interieuropdracht. Normaal fotografeer ik meestal projecten die door bedrijven gerealiseerd zijn. Hier ging het om een bestaand bedrijf, namelijk evenementencentrum Inn Style. Voor hun nieuwe website hadden ze sfeervolle foto’s nodig van hun interieur. Door de prachtige ligging van het pand (pal naast de Maarsseveense Plassen),  was het bij de foto’s belangrijk om de connectie tussen binnen  en buiten zichtbaar te maken. Dit leverde een forse technische uitdaging (qua contrast) op. Met dank aan de software NIK HDR Efex pro lukte het allemaal.

De herfstkleuren kwamen de aflopen herfst langzaam op gang. Half oktober wandelde ik op een mooie zaterdagmorgen van Baarn naar Lage Vuursche. In de buurt van Paleis Soestdijk liep ik langs een drukke verkeersweg, toen ik prachtige zonnestralen door het bos zag schijnen. Een prachtig verschijnsel dat zich vaak op mooie nevelige ochtenden in de herfst voordoet. Hoewel het verschijnsel zelf niet heel moeilijk te fotograferen is, is het wel lastig om het met een goede compositie in beeld te zetten. Immers in een bos staat of ligt er altijd wel iets, wat je er liever niet bij hebt als fotograaf.  Prins Bernard zou deze vast hebben weten te waarderen ;-)

Op 22 oktober had Fotoclub Ef Elf uit IJsselstein een jubileumdag georganiseerd. Deze fotoclub (waar ik al 11 jaar lid van ben), bestond dit jaar 35 jaar. De leden konden kiezen uit 2 workshops, ik koos voor straatfotografie in Utrecht. We hadden enorm geluk met het prachtige weer op deze zonnige zaterdag. Martin van Thiel was onze workshopbegeleider deze dag. We begonnen op het plein achter het stadhuis. Ik was daar even bezig toen ik opeens deze twee dames zag lopen. Ik zag in het tegenlicht het prachtige randje licht om deze twee dames ontstaan en rende er achter aan om nog snel enkele keren af te kunnen drukken. Het oplichten van de tasjes en de mooie schaduwen maakte het plaatje kompleet.

En zo is ook 2011 weer om gevlogen. Een jaar waarin ik me weer op allerlei gebied heb kunnen ontwikkelen. Ik kijk erg uit naar 2012 waar in ik met mijn bedrijf weer grote ambities heb om nog meer klanten blij te maken en iedere dag te genieten van het mooie werk wat ik mag doen!

Mijn complete portfolio kun je bekijken op John Verbruggen Fotografie, specialist in architectuur, infrastructuur en landschap. 

Het is weer december en dus de tijd van de lijstjes. Ik heb 11 foto’s van dit jaar op een rijtje gezet en de verhalen achter deze foto’s wil ik hier met jullie delen. In dit eerste deel 5 en over 2 weken de andere 6. Het zijn niet perse mijn allerbeste foto’s van het afgelopen jaar, maar wel 11 foto’s waar voor mij een verhaal aan vast zit en die mij dierbaar zijn. Met dit verhaal hoop ik iets van mijn gevoel voor deze foto’s met jullie te delen.

Op 23 juni ging ik ’s avonds een fietstochtje maken door de Rijnenburg polder. Een gebied waar ik wel vaker kom. Het weer was redelijk, maar er kon ook nog wel een buitje komen. Ik had mijn regenbroek dus maar mee genomen. Voor het geval dat… En dat was maar goed ook want het ging ook regenen. Ik zag de bui al aan komen en dus had ik mijn regenbroek al op tijd aan getrokken. Gelukkig viel het mee en was het na 10 minuten al weer droog. Terwijl de laatste druppels nog neer daalden, stak de zon al onder de wolken door en zag ik deze spectaculaire regenboog ontstaan. Natuurlijk heb ik wel vaker een regenboog gezien, maar een dubbele en helemaal van horizon tot horizon en de mogelijkheid om hem ook op de foto te zetten? Nee, dat was voor mij de eerste keer. Ik moest wel opschieten want na een minuutje of tien was al weer over met deze magische verschijning.

Op zondag 3 juli fietste ik naar kantorenpark Papendorp bij Utrecht. De lucht was zo goed als strak blauw en ik wilde de Prins Clausbrug eens op en andere manier in beeld brengen. De rust was heerlijk, hoewel… Er struinde een groep jongeren rond die op zoek leken naar een plek om een illegaal feestje te gaan bouwen. Kennelijk vond de politie de aggregaat op een kruiwagen verdacht en die kwam al een paar keer langs rijden. Uiteindelijk dropen ze allemaal af en doken ze hun bed in, denk ik. Ik liet me niet te veel af leiden door deze jongeren en maakte deze foto. De foto is Photoshop Lightroom om gezet naar zwart-wit en in Photoshop is de lucht ‘vlekkeloos’ zwart gemaakt. Dat laatste zorgt er voor mij voor dat het grafische van deze brug benadrukt wordt.

Op 28 juli was ik in Amsterdam voor een opdracht van Movares. Voor de afdeling water was ik op zoek naar ankers, trossen en andere nautische elementen. Deze heb ik gefotografeerd in de museumhaven van Amsterdam. Toen ik het licht even wilde laten draaien liep ik een rondje door de omgeving en zag deze glazenwasser hangen aan de gevel van de Openbare Bibliotheek Amsterdam (OBA). De glazenwasser alleen hangend aan de gevel vond ik wat te plat en te voor de hand liggend. Deze loopbrug bood een mooi tegenwicht tegen de gevel van de OBA.

Op zondag 14 augustus kwam ik thuis van een weekendje bij mijn ouders in Limburg. Toen ik van de bus naar huis liep, zag ik dat de lucht helemaal uit klaarde. Naar zo’n wolkenloze zonsondergang was ik al een tijdje op zoek voor deze foto. Dit is het viaduct over de A2 bij Afslag IJsselstein. Na wat wachten pakte het precies uit zoals ik gehoopt had: Het staalblauwe lucht van het blauwe uur, de nagloeiende zon op het gebouw van Aegon en de mooie lichtstrepen van de auto’s die door de sluitertijd van 15 seconden zijn ontstaan.

Aan het begin van de zomer van 2011 heb ik een inventarisatie gemaakt, van de plekken waar ik de afgelopen jaren mijn beste landschapsfoto’s heb gemaakt. Ik wilde op het moment dat de omstandigheden goed waren, niet mijn tijd verdoen met prakkiseren over waar ik heen wil gaan. Zo werd de Lek aan de Viaanse zijde (en recreatieplas Middelwaard) deze zomer een plek waar ik gedurende de zomer 8 keer ’s morgens vroeg te vinden was. Telkens was het weer en de bijhorende kleuren anders. Op de morgen van zaterdag 3 september was het mooi nevelig. Vanaf de oude Viaanse brug werd de nevel het best zichtbaar in de foto.

Tot zover het eerste deel van mijn memorabele 11 van 2011. Over 2 weken deel 2!

We naderen met sneltreinvaart het einde van 2010, dus is het traditioneel weer lijstjestijd. Ik wil uiteraard niet achterblijven. Echter omdat ik het erg moeilijk vind om de beste foto’s van 2010 te kiezen, heb ik gekozen voor de “Memorabele 10 van 2010”. Wat mijn 10 beste foto’s van afgelopen jaar zijn, is lastig te bepalen. Dit is ook nogal smaakgevoelig, dus heb ik een andere maatstaf gekozen. Namelijk de meeste gedenkwaardige foto’s voor mij in 2010. Dwz foto’s die voor mij dierbaar zijn of een eigen verhaal hebben. Door het samenstellen van deze lijst en het vertellen van het verhaal achter de foto wil ik iets delen van mijn gevoel voor deze foto’s.  

De winter van 2009/2010 was zeker een memorabele en een die erg rijk aan sneeuw was. Op 1 februari ging ik op mijn fiets op weg naar de Rijnenburgpolder (gelegen tussen Nieuwegein en Utrecht). Er werd voor deze dag een min of meer stralende winterdag voorspelt…. Mmm dat bleek helaas weer eens, een niet zo precieze weersvoorspelling. Ik kreeg tijdens deze fietstocht maar liefst 6 sneeuwbuien te verwerken! De meeste van deze buien doorstond ik door te schuilen achter een van de vele knotwilgen in deze polder. Door de wind, was er gelukkig altijd wel één kant van de knotwilg waar ik ‘uit de sneeuw’ stond.  

Na 5 van de sneeuwbuien kwam ik bij dit bij dit punt (vlak bij De Meern) aan. Ik zag de mogelijkheden van deze plek, maar de zon zat helaas verstopt achter dikke wolken. Dus stelde ik mijn kamera met statief en kabelontspanner op en belde ondertussen mijn moeder. Die was bij mijn vader in het verpleeghuis. Hij lag destijds met een longontsteking in bed (gelukkig kwam dat allemaal goed). En na dit telefoontje en een half uur geduld, kwam de zon waar ik op gewacht had. De zon stak onder de sneeuwwolken door en bescheen het landschap zo fraai, dat ik dit niet snel vergeet!

Fotografie is niet alleen mijn beroep, maar gelukkig ook nog steeds mijn hobby. Ik ben lid van Fotoclub Ef Elf, hier in IJsselstein. Als club hebben we ieder jaar een thema waar we aan werken. Het afgelopen jaar was dit Standpunt Ef Elf: foto’s met een bijzonder standpunt. Bij deze foto van het sportcomplex Nieuw Welgelegen in Utrecht koos ik opzettelijk voor een diagonale plaatsing in de foto. De lucht sierde mijn foto nog verder op met prachtige windveren. Ik plaats niet vaak architectuur op deze manier in beeld. Ik vind snel dat het een kunstje wordt, schuin om het schuin. Voor mij moet het een functie hebben en ook echt iets van dynamiek toevoegen. Voor mij is dat bij deze foto wel het geval.

Begin april ging ik met Ron de Smit naar Luik. We wilden het nieuwe station van de Spaanse architect Santiago Calatrava daar gaan fotograferen. Ik moest Ron eerder nog afremmen. Hij wilde zo graag dat hij op een bewolkte dag wilde gaan. Ik had op Flickr gekeken en aan het fotowerk van anderen gezien, dat dit gebouw pas echt tot leven komt als je ook zon hebt. Uiteindelijk hadden we een goede dag uit gekozen kwa weer.  En toen we ’s middags moe waren trok de lucht dicht en konden we zelf het enorme verschil zien.  

Deze foto maakte ik precies om 12 ’s middags. Een tijdstip waarop je volgens de boekjes niet hoort te fotograferen! Deze foto bewijst voor mij dat dit soort ‘regels’ er zijn om gebroken te worden. Ik plaatste de zon precies achter deze stationsklok en hield daarmee het contrast in bedwang. De lijnwerking van de architectuur komt zo goed naar voren in deze foto.

De volgende foto is van dezelfde dag. Het zegt iets over mijn gevoel over die dag. Ron de Smit en ik liepen het eerste uur een beetje verdwaasd rond. We waren als het ware een beetje overweldigd door de fraaie architectuur van Santiago Calatrava. Daarna hadden we pas het gevoel, dat we een beetje grip op het gebouw kregen met onze kamera.  

Deze foto maakte ik ’s middags. We waren een beetje uit het station gelopen en wilden het gebouw met iets meer distantie bekijken. Meestal haat ik vliegtuigstrepen in mijn beeld. In de vorige foto heb veel werk gedaan om ze te verwijderen! Maar in deze foto voegen ze iets wezenlijks toe voor mij. Toen ik die mannen op dat hellende dak bezig zag, moest ik een beetje aan een wijngaard denken. En dat ene wolkje maakte het helemaal af voor mij. In Lightroom zette ik de foto om in zwart-wit met een roodfilter. De oninteressante blauwe lucht veranderde daardoor in een zwart canvas waar op de witte elementen krachtig naar voren komen.

Op eerste pinksterdag reed ik naar Leiden om de woontoren De Stadswachter te fotograferen. Leiden is een stad die weinig hoogbouw kent en dus kun je deze toren niet missen. Het gebouw werd ontwikkelt door mijn opdrachtgever ASR Vastgoed. Het gebouw is een lekkere blok zoals ik dat wel eens noem. Hier kon ik wel wat mee. Helaas kon ik er niet helemaal (in een ruime boog) rondom heen, want vlak tegenover de woontoren lag een hermetisch gesloten sportveld. Op een gegeven moment had ik er het totale gebouw wel op staan en ging proberen meer de details van het gebouw vast te leggen. Zo kwam ik tot deze foto. ASR was erg tevreden met de uitvoering van deze opdracht en dit leidde tot een flinke vervolgopdracht in de herfst.  

Een van de meest merkwaardige gebouwen die ik dit jaar gefotografeerd heb, is zonder twijfel dit Kunstkerkje in Leidschenveen. Ik was hier om de British School te fotograferen voor Bam Utiliteitsbouw. En toen ik door deze wijk kwam zag ik opeens midden in deze woonwijk een elf meter hoge heuvel oprijzen met daar bovenop dit kunstobject. Het blijkt dat het hier om een vervuilde strook grond gaat en dat de heuvel tevens als geluidswal dienst doet. Laurens Kolks ontwierp dit kerkje dat geen religieuze functie heeft, maar wel een klok heeft met een eigenwijs luidprogramma. De foto doet het voorkomen alsof ik me in een alpine omgeving bevond toen ik deze foto maakte. Niets is dus minder waar.

Voor dit jaar had ik nog niet zo veel ervaring in het fotograferen van interieurs van gebouwen. Daar is dit jaar behoorlijk verandering in gekomen. Bij het fotograferen van interieurs, is het altijd de kunst om het contrast in de hand te houden. Binnen is wat donkerder en als er ergens een raam of sterk invallend licht in je foto komt, gaat dit vaak het contrast, wat je kamera aankan, te boven. Dit los ik meestal op met het mengen van 2 belichtingen in Photoshop. Het beheersen van het contrast is belangrijk voor mij.  

Ik kreeg van Bam Utiliteitsbouw afgelopen zomer de opdracht om 7 gebouwen te fotograferen, waarvan 6 ook het interieur. Deze foto is een foto van de hal van Satellite Services in Noordwijk. Een bedrijf dat zich met satelliet-technologie bezig houdt. De glimmende zwarte vloer met gekleurde spikkels refereert duidelijk aan de sterrenhemel. Er zit een lekkere lijnwerking voor mij in deze foto en gelukkig had de schoonmaakster haar werk goed gedaan. De spiegeling in de vloer maakt hem nog mooier. Of zoals mijn Belgische collega architectuurfotograaf Koen van Damme zegt: Poetsvrouwen zijn de basis van iedere architectuurfotograaf. :-) 

De volgende foto is van de eerder genoemde British School in Leidschenveen. Dit is een gebouw van architectenbureau Rau. Thomas Rau is een bijzondere architect, voor wie duurzaam ontwerpen heel vanzelfsprekend is. Hij noemt dat Oneplanetarchitecture. Hij was met de 26^ste plek de hoogst genoteerde architect in de Duurzame 100 van dagblad Trouw. Vanwege zijn sterke visie en zijn inspirerende wijze van spreken is hij ook een veel gevraagd spreker. Deze school, die vooral Engelstalige kinderen in de omgeving van Den Haag huisvest, ademt een grandeur die je in een Nederlandse basisschool niet snel aantreft. Deze foto toont de zgn. Hall van het schoolgebouw.  

In de herfst was ik veel op pad voor mijn opdrachtgever ASR. Toen ik in Maastricht moest zijn en mijn schema bood mij de benodigde ruimte, besloot ik onmiddellijk contact te zoeken met Selexyz Maastricht. Het was geen enkel probleem om de winkel te fotograferen. “Ga je gang”, was zo’n beetje de reactie. Limburgse gastvrijheid! Merkx en Girod architecten transformeerden deze kerk tot een bijzondere boekhandel. De Engelse krant The Guardian riep deze boekhandel zelfs uit tot de mooiste boekenwinkel ter wereld. Los daarvan ben ik erg blij met deze foto, die ook weer belangstelling van prospects triggerde.

En op de valreep van 2010 werd ik gevraagd om een reportage te maken van de verbouwing van het Rijksmuseum voor PropertyNL. Een eervolle klus! Nadat ik me op internet goed had ingelezen en diverse video’s had bekeken, had ik een beetje een idee van wat ik zou aantreffen. Ik had nog nooit eerder het Rijksmuseum van binnen gezien. Eigenlijk een schande, want het is (los van de kunst en de geschiedenis die getoond wordt) een meesterwerk van architect Pierre Cuypers. Naast het Centraal station (ook van Cuypers), is het ‘Rijks’ een van de beeldbepalende gebouwen van Amsterdam. Bij de verbouwing probeert men weer veel elementen van het oorspronkelijke ontwerp van Cuypers terug te brengen en toch een museum voor de 21^ste eeuw te realiseren.

Ik hoop dat dit artikel je een beetje inzicht heeft gegeven in wat mij als fotograaf

beweegt. Mijn complete portfolio kun je bekijken op http://www.jvfotografie.com.

Reacties kun je hieronder geven (klik op het hartje, indien nodig).

Vanmorgen ging ik op pad naar natuurgebied Willeskop, dat ik eigenlijk alleen gisteren van een afstand gezien had. Ik was even gaan kijken om te zien waar het precies lag. Het ligt in Montfoort tussen Montfoort en Benschop in. Vanmorgen ging ik met mijn fiets op pad naar het gebied. Het is een stukje jonge natuur dat in 2002 is aangelegd. Het gebied heeft stukjes hooiland, moeras, plassen, kades, alles wat zo typisch is voor de Nederlandse plasdrasnatuur.

De foto is gemaakt vanuit de nieuwe uitkijktoren. Zoals je ziet geeft deze toren een prachtig uitzicht over het gebied en de omliggende graslanden van de Lopikerwaard. Hoewel het niet zo zichtbaar is op deze foto, bruist het van de fauna in dit gebied. Veel libelles en vlinders, hazen (weinig schuw), allerlei watervogels (waaronder een grote groep Canadese Ganzen) waren dieren die ik vanmorgen gezien heb. De bruine kiekendief en de blauwborst zouden hier ook te vinden moeten zijn volgens het informatiebord.

Ik was enorm verrast door de schoonheid van dit gebied vanmorgen en ik zal hier beslist nog vaker te vinden zijn. Zo dicht bij en nog nooit gezien. Ik wist simpelweg niet dat dit bestond. Als je ook eens wilt gaan kijken: Rij naar Blokland in Montfoort, sla vanaf de provinciale weg af naar Het Beloken Land. Rijd nu naar het einde van de weg, waar het asfalt ophoudt. Hier kun je je auto parkeren. Vervolgens loop je verder. Je loopt nu de onverharde weg in tot je een informatiebord ziet. Hier kun je in een grote ronde om het gebied lopen. Respecteer de rustgebieden voor de vogels, die door borden worden aangeduid.

Denk aan de volgende zaken: Hoge en dichte schoenen, een stevige broek, insectenwerende middelen, een verrekijker en je kamera!

Geniet ervan!

Als je het over Nederland hebt in het buitenland dreunt iedereen moeiteloos het rijtje klompen, tulpen en molens op. Bij die laatste denk je al snel aan de molens van Kinderdijk en de Zaanse Schans. Echter het molentje op de foto is minstens zo Hollands.

Dit is een zgn Bosmanmolen. Dit is de meest voorkomende molen van Nederland. Deze molentjes doen hun werk zonder dat er mensenhanden aan te pas komen. De windvanen zorgen er voor dat de molen zichzelf voor de wind draait. Dit gebeurd wanneer de vlotter van de molen door het stijgen van het water omhoog word gedrukt. Als er voldoende water is weg gepompt, daalt de vlotter weer en draait het molentje zich weer uit de wind. Deze molen werd in 1929 door Bas Bosman ontwikkelt. In Piershil (een klein plaatsje in de Hoeksche Waard) ontwikkelde hij dit eenvoudige maar buitengewoon effectieve molentje. Bosman watermanagement bestaat nog steeds en levert vanuit Piershil nog altijd, inmiddels de vierde generatie van, dit karakeristieke molentje.

Deze Bosmanmolen is een van de projecten die ik in opdracht  van de gebiedscommissie Utrechtse Waarden fotografeer. De landschapsarchitect Ivor van Harten (http://www.poldergast.nl/) heeft deze molen in zijn tuin in Polsbroek geplaatst om het prachtige uitzicht vanuit zijn tuin op de Lopikerwaard compleet te maken. Vroeger waren er veel meer van deze molentjes te vinden in de Lopikerwaard. Ze zijn helaas veelal vervangen door electrische gemalen. Misschien dat de vraag naar duurzame oplossingen kan zorgen voor een revival van dit eenvoudige, maar effectieve molentje.

Voor meer informatie over de Bosmanmolen: http://nl.wikipedia.org/wiki/Bosman-molentje

In december werd ik door mijn moeder attent gemaakt op een artikel in De Limburger over het boek “Hollandse wolkenluchten, een onvergelijkbaar schouwspel”. Het boek werd geschreven door o.a. Harry Otten (Oprichter van Meteo consult) en enkele andere medewerkers van dit bedrijf. Na het lezen van het artikel was ik nieuwsgierig geworden naar dit boek en heb het maar eens besteld. De tijd rond de feestdagen gaven me de uitgelezen :-P mogelijkheid om dit boek eens rustig te lezen.

Als landschap en architectuurfotograaf heb ik natuurlijk bij uitstek te maken met Hollandse Wolkenluchten. Ik hoopte met dit boek over dit onderwerp een stuk meer te weten te komen. Dat is zeker gelukt. Het boek is geschreven in korte artikelen van hooguit enkele bladzijden. Je kunt gemakkelijk een kort stuk in het boek lezen en later weer makkelijk de draad oppikken. Ik vind dat persoonlijk prettig, omdat ik geen uren achter elkaar kan lezen. Daartussen staan het vaak prachtige fotomateriaal.

Het boek is dan ook geen wetenschappelijk verantwoorde cursus in de meteorologie. Daarvoor zijn andere boeken. Wel wordt er duidelijk uitgelegd hoe bepaalde luchten ontstaan. Maar ook verschijnselen als mist en nevel worden helder beschreven. In de ‘artikelen’ wordt waar nodig even op de theorie in gegaan. Zo kom je als lezer een stuk meer te weten over wat er allemaal over ons hoofd drijft.

Ook gaat het boek in op de rol van Hollandse Wolkenluchten in de kunst. Dit gedeelte had ik graag in één hoofdstuk bij elkaar gezien. Na het verhaal hierover, staan er door het hele boek heen illustraties met schilderijen.

Het fotomateriaal in het boek is zonder meer goed. Er staan spectaculaire foto’s in. Ook staan er minder spectaculaire foto’s in die meer als illustratie dienen van een bepaald verschijnsel. En sommige verschijnselen zijn vrij zeldzaam, waardoor het waarschijnlijk ook lastig om hier echt goed fotomateriaal van te vinden. Of de omstandigheden zijn dan zo bar dat het niet meevalt om in die omstandigheden topfoto’s te maken. Denk bijvoorbeeld aan een tornado.

Ik ben zeker blij dat ik het boek heb aangeschaft en gelezen heb. Ik zal zeker het boek nog eens uit de kast halen, om op te zoeken hoe dat ook al weer zat met een bepaalde lucht. Helaas heeft het boek geen index met zoekwoorden. Dit is erg jammer, want zou de praktische bruikbaarheid van het boek een stuk verbeteren.

Als je meer informatie over dit boek wil hebben: http://kortlink.nl/infooverhetwolkenboek