De Lek bij Vianen: Persistentie en improvisatie. In de zomer van 2011 kwam ik in een periode van 2 maanden (augustus en september) 8 keer naar deze plek aan de Lek bij Vianen (aan de Viaanse zijde van de rivier). Ik wilde eens proberen wat er zou gebeuren als ik wat vaker terug zou gaan naar een plek. Zou dit betere foto’s op leveren? Niet alleen qua omstandigheden, mooie nevel, mooie zonsopgangeluchten etc., maar ook of ik dan nog steeds nieuwe gezichtspunten/composities zou kunnen vinden.
Dit was typisch een van de morgens waarop de lucht wat minder spectaculair was. Er was geen nevel! Ik was weer eens op deze strekdam geklommen en uiterst voorzichtig (!) naar een plek dicht bij de waterlijn geklommen. Met mijn groothoeklens (16 - 35 mm) kon ik nu de boom op deze strekdam en die op de volgende strekdammen in beeld krijgen. Dit beeld ontstond echt doordat ik meer op zoek moest, omdat de omstandigheden niet zo spectaculair waren die morgen.
Mijn conclusies na die 8 keer waren dat het zeker goede foto’s opleverde. Niet alleen doordat je vaker de goede omstandigheden met fraaie laaghangende nevel aantrof. Door vaker naar steeds dezelfde plek te gaan zette ik me zelf er ook toe aan om op zoek te gaan originele(re) gezichtspunten. Een combinatie van persistentie (steeds terug gaan) en improvisatie dus.
Bekijk hier mijn portfolio van landschapsfotografie.
Ben jij wel eens in een korte periode heel vaak naar een en dezelfde plek terug gegaan om te fotograferen? Of over een langere periode? Wat waren jou ervaringen? Tref je vooral vaker het goede licht of kom je ook tot originelere foto’s doordat je op zoek gaat naar andere gezichtspunten/composities? Klik op Comments onder dit artikel en beschrijf jouw ervaringen!
groet
John
PS. DEEL dit artikel s.v.p. met jouw volgers, door met je muiscursor naar “Deel dit” onder dit artikel te gaan en dan op de Tweet, Vind ik Leuk, of Google+ knop te klikken, zodat ook de mensen in jouw netwerk dit kunnen lezen.